Προφανώς, η ακρίβεια παραμένει το Νο 1 πρόβλημα για τα νοικοκυριά. Ειδικά σε μισθωτούς και συνταξιούχους. Όπως όμως και στις επιχειρήσεις, αφού και αυτές πρέπει να αγοράζουν ενδιάμεσα προϊόντα. Ειδικά μάλιστα όσες χρησιμοποιούν πολλή ενέργεια, νοιώθουν ασφυκτικά.
Είναι όμως αλήθεια ότι ο πληθωρισμός δεν είναι πλέον εκτός ελέγχου. Το είχα επισημάνει πριν ένα μήνα και κάτι. Ο τιμάριθμος σε μηνιαία βάση (και όχι ετήσια) είναι είτε μηδενικός, είτε αρνητικός, με την προφανή εξαίρεση των καυσίμων και των άμεσων επιπτώσεών τους.
Στην ομάδα «Διατροφή» έχουμε συνεχή υποχώρηση επί τέσσερις μήνες και αναμένεται ακόμη μεγαλύτερη τον Σεπτέμβριο όταν θα ανακοινώσουν οι βιομηχανίες τυποποίησης τροφίμων τις παρεμβάσεις τους μέχρι το ράφι.
Οι ομάδες αγαθών και υπηρεσιών σε «υγεία», «εκπαίδευση» και «διαρκή αγαθά» είτε δείχνουν μηδενική μεταβολή, είτε, μικρή αναστροφή. Ακόμη και το κόστος στη «στέγαση», παρ’ όλη την πίεση από την σμπαραλιασμένη αγορά ακινήτων, δείχνει σοβαρή σταθεροποίηση και ανθεκτικότητα απέναντι στις πληθωριστικές πιέσεις.
Πιέσεις που εντοπίζονται όμως πλέον με απόλυτη σαφήνεια, σε καύσιμα και γενικότερα την ενέργεια, με τις γνωστές άμεσες επιπτώσεις στο κόστος μεταφοράς, κατά κύριο λόγο. Χειρότερη όμως είναι η επίπτωση που έχει η ακριβή ενέργεια, στην ανατιμητική ψυχολογία.
Γι αυτό άλλωστε, στην παρούσα συγκυρία, απαιτείται κρατική παρέμβαση. Η οποία προφανώς θα πρέπει να γίνει σε συνεννόηση με τις επιχειρήσεις, ιδιαίτερα τις ενεργειακές. Ήδη άλλωστε, τόσο στην παραγωγή και διανομή ηλεκτρισμού, έγιναν σοβαρές προσπάθειες συγκράτησης με τη μορφή της εξομάλυνσης των τελικών τιμών, που πληρώνουν νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Το ίδιο συνέβη και με τις βιομηχανίες διυλισμένων, οι οποίες, σοφά, επιδότησαν με σημαντικά ποσά από τα μελλοντικά τους κέρδη, την τιμή διάθεσης στα πρατήρια.
Οι τελευταίες αυτές πρέπει να συνεχίσουν αυτή την καλή πρακτική, αλλά και το κράτος πρέπει να μειώσει, λίγο αλλά με το κατά δύναμιν καλύτερο αποτέλεσμα, τον ΕΦΚ. Είναι αλήθεια ότι το ποσό που συγκεντρώνει το δημόσιο ταμείο από την ειδική φορολογία επί της ενέργειας έχει πιάσει ταβάνι και υπάρχει ο «κίνδυνος» να μειωθεί περαιτέρω η απόδοσή του, εξέλιξη που θα αποσταθεροποιήσει, εν μέρει, τη δημοσιονομική ευταξία που πέτυχε η κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Δεν φαίνεται όμως να υπάρχει άλλος δρόμος. Ο συντονιστής των υπουργών Οικονομικών, πρόεδρος του Eurogroup Κυριάκος Πιερρακάκης θα πρέπει να ανοίξει τη συζήτηση, την οποία φαίνεται να επιδιώκουν περισσότερα από τα μισά μέλη του Συμβουλίου «του», προκειμένου να εφαρμοστεί μια κάποια ειδική φορολόγηση των συγκυριακώς αυξανόμενων εταιρικών κερδών στον ενεργειακό τομέα.
Είναι ίσως η δυσκολότερη ανατροπή για μια κυβέρνηση, και προς τούτο δεν μπορεί να κάνει η παρούσα πλειοψηφία κάτι καλύτερο από όσα κάνουν άλλα ευρωπαϊκά κράτη, αλλά οφείλει να αμβλύνει το κλίμα φόβου μπροστά στην ακρίβεια.
Αν οι καταναλωτές περιμένουν ότι όλα συνεχίσουν να ακριβαίνουν, το παίγνιο είναι πανεύκολο για όσους εκμεταλλεύονται τις πραγματικές δομικές αδυναμίες κρίσιμων αγορών, ειδικά στα φρέσκα προϊόντα, στα αγροτικά και σε σειρά υπηρεσιών.
Δεν χρειάζεται να επιχειρηθούν τίποτε μεγαλόσχημες «παρεμβάσεις». Να κάνουν οι κρατικές υπηρεσίες μερικούς στοχευμένους ελέγχους και να ξεμπροστιάσουν μερικές κραυγαλέες περιπτώσεις κερδοσκοπικής εκμετάλλευσης της ανατιμητικής ψυχολογίας που επικρατεί σε μερίδα του εμπορίου. Και ο «άγιος» φοβέρα θέλει…
