They often ask me, people I don't know, how things are going in the economy. They do it with a certain amount of concern, I admit that it is difficult to give a clear answer, as I am sure they wish. Because the right answer is that the economy is doing better than any other period since we entered the Eurozone, with two major problems.
One problem is that the wages the economy actually offers to employees are lower than those that would require an improvement in the standard of living similar to that we lived for a decade, between 1999 and 2008.
The other problem, which explains the previous one, is that bank and other credit to economic activity, that is, new loans are few, selective and, more generally, are not sufficient to increase individual wealth faster, to add new income to existing ones.
So the answer is that while we're doing well, we don't seem to have the conditions to go any better. But what the country urgently needs is to run for the best. The «We're doing good.»It's not enough. We need to move faster, in more directions, deepening our abilities where we do better.
The government celebrated yesterday - and well done - as the European Commission removed Greece from the list of Member States in which there are macroeconomic imbalances. We were on this list when the fiscal crisis broke out, that is, 15 years ago. Obviously, it is not wrong for the K1 and K2 of the government to underline it triumphantly, but, in practice, the recognition of the efforts made by wage workers, competing enterprises and those others who have had to strain themselves to achieve the budgetary balance does not change the absence of overall dynamism of the economy.
There is also something almost ironic in this Commission decision since the two other countries that came out of the same list are Sweden and the Netherlands, while Italy, Hungary, Slovakia and Romania remain under this surveillance, with the latter facing terrible imbalances.
Η Κομισιόν εξέδωσε ταυτόχρονα με άλλες εκθέσεις, την ειδική «Εις βάθος» έκθεσή της και για την Ελλάδα. Διατρέχοντας τις παρατηρήσεις που αραδιάζει σε αυτή την εξέταση, διαπιστώνει ότι πράγματι ενώ πάμε καλύτερα, δεν πάμε αρκετά καλά. Κρίνετε μόνοι σας από το βασικό περίγραμμα της Έκθεσης:
«Η ελληνική οικονομία εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από υψηλούς αλλά υποχωρούντες δείκτες δημόσιου και εξωτερικού χρέους, ενώ το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών παραμένει υψηλό και η αναδιάρθρωση των Μη Εξυπηρετούμενων Δανείων εκτός του τραπεζικού τομέα παραμένει αργή.
Η συνετή δημοσιονομική πολιτική και η σταθερή αύξηση του ονομαστικού ΑΕΠ έχουν στηρίξει την απότομη μείωση του δείκτη δημόσιου χρέους προς το ΑΕΠ τα τελευταία χρόνια. Παράλληλα, το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών παρέμεινε υψηλό, περιορίζοντας έτσι τη βελτίωση της καθαρής διεθνούς επενδυτικής θέσης (NIIP). Η ισχυρή ανάκαμψη μετά την πανδημία συνοδεύτηκε από ταχεία αύξηση των θέσεων εργασίας, μειώνοντας το ποσοστό ανεργίας στα επίπεδα που παρατηρήθηκαν πριν από την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση.
Ωστόσο, τόσο το ονομαστικό όσο και το ποσοστό μακροχρόνιας ανεργίας είναι από τα υψηλότερα στην ΕΕ και το ποσοστό απασχόλησης είναι πολύ χαμηλότερο από το μέσο όρο της ΕΕ. Το Ελληνικό Πρόγραμμα Προστασίας Περιουσιακών Στοιχείων («Ηρακλής-κόκκινα δάνεια») έδωσε τη δυνατότητα στις τράπεζες να μεταβιβάσουν τα παλαιά μη εξυπηρετούμενα δάνειά τους (ΜΕΔ) και, ως εκ τούτου, να εξυγιάνουν τους ισολογισμούς τους. Ωστόσο, η επίλυση των υπόλοιπων ΜΕΔ —τα οποία πλέον διαχειρίζονται σε μεγάλο βαθμό οι servicers— προχώρησε με αργούς ρυθμούς. Ως εκ τούτου, τα ΜΕΔ εξακολουθούν να αποτελούν τροχοπέδη για την οικονομία.
Συνολικά, χάρη στην αυξανόμενη συμμετοχή του εργατικού δυναμικού, την αύξηση των επενδύσεων και τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, το αναπτυξιακό δυναμικό της Ελλάδας εκτιμάται ότι έχει αυξηθεί περαιτέρω. Ωστόσο, η ισχυρότερη αύξηση του ΑΕΠ θα διευκόλυνε την ταχύτερη μείωση του χρέους καθώς και τη μείωση του εισοδηματικού χάσματος έναντι της ΕΕ».
Είναι αυτό που σας έλεγα: τόσο-όσο, αλλά δεν είναι αρκετό. Αναρωτιέται κανείς αν υπάρχει σχέδιο όταν, σε λίγους μήνες, θα έχουν τελειώσει τα κεφάλαια του Ταμείου Ανάκαμψης (RFF). Δύο διαγράμματα, που συμπεριλαμβάνονται στην «Εις βάθος» Έκθεση υποστηρίζουν αυτόν τον προβληματισμό.
Το ένα (σελ. 13 διάγραμμα b) περιγράφει το βαθμό πολυπλοκότητας των ελληνικών εξαγωγών σε προϊόντα και υπηρεσίες (export complexity). Η χώρα μας βρίσκεται πολύ χαμηλά αν και σημειώνεται βελτίωση. Χρειάζεται πολύ ταχύτερη και μόνον η μεταποίηση, στη βιομηχανία και τον εξαγωγικό αγροτικό τομέα αλλά και η αναβάθμιση του τουριστικού προϊόντος μπορούν να το επιτύχουν.
Το άλλο στοιχείο (σελ. 13 διάγραμμα e) θυμίζει ότι επί δεκαπέντε χρόνια χάνουμε συνεχώς πόντους στην παραγωγικότητα ανά ώρα εργασίας. Και εδώ τα τελευταία χρόνια σημειώνεται βελτίωση, αλλά με βραδύτητα. Χονδρικά, το 2010 είχαμε φθάσει πολύ κοντά στην Ένωση, κυρίως επειδή αξιοποιήσαμε την είσοδο στο ευρώ και το τραπεζικό σύστημα χρηματοδότησε αφειδώς την προσπάθεια. Από τότε όμως άνοιξε μια μεγάλη ψαλίδα, σχεδόν τριάντα μονάδων.
Άρα, όταν συζητούμε για την οικονομία πρέπει να συμφωνήσουμε ότι τα πάντα πρέπει να περιστρέφονται γύρω από την παραγωγή νέου προϊόντος και να ξεχάσουμε τις αναδιανομές και άλλες επιδοτήσεις και κρατικές γαλαντομίες.
Τότε μόνον θα μπορέσουμε να πούμε ότι πάμε αρκετά καλά αλλά σίγουρα θα πάμε καλύτερα.
