At times when public placement for geopolitical issues often implies high personal and professional costs, Francesca Albanese, UN special rapporteur which speaks openly of genocide in Gaza, bringing the governments of Donald Trump and Benjamin Netanyahu to an extremely difficult position, reminds her action that silence is a luxury that the international community can no longer support.
On its first cover for fashion magazine, LOVE, Albanese is briefly removed from the strict UN step and diplomatic halls.
In an extensive interview with journalist Tiara Sahar, the Italian jurist spoke about the true meaning of «luxury», the requirements of substantial change, but also its personal effort to «remains human» in an environment where empathy is punished.
At the same time, her photography with high-spap creations opened up an intense cycle of discussions and reactions, bringing to light the visible contradictions between international activist politics, fashion industry and economic bikotaz campaigns.
Albanese's UN term is characterized by constant tensions and attempts to undermine her work. The pressure reached an unprecedented point when the US government imposed sanctions on its face, in response to its multi-page reports recording Israel's actions in the Gaza Strip and its calls for criminal liability under international law.
«We need to stick together.» said Albanese at LOVE. «Palestine eventually showed the value of sumud [the unwavering persistence and endurance], which is a fundamental grammar of indigenous peoples. And this is about everyone everywhere. —Even in Western societies, where so many people see their basic freedoms shrink»
These sanctions had a direct personal impact: she was banned from entering the US —where her daughter holds American citizenship—, committed its assets to the country and banned American citizens or entities from making payments to it.
Despite these obstacles, she continues to be placed with unrelenting intensity from any step given to her.
«We need to stick together.» said Albanese at LOVE. «Palestine eventually showed the value of sumud [the unwavering persistence and endurance], which is a fundamental grammar of indigenous peoples. And this is about everyone everywhere. —Even in Western societies, where so many people see their basic freedoms shrink because of necrocapitalism» He says.
Autocapitalism (necrocatalism) is a socio-economic theory that describes a form of capitalism where wealth accumulation and profitability are based, dependent on, or directly produced by death, submission of human life and violence. The term was academically shaped in the 2000s and formalized in 2008.
«This treaty puts solidarity to its harshest test» add.
Misogynism behind criticism
Το 2022, η Φραντσέσκα Αλμπανέζε έγινε η πρώτη γυναίκα που ανέλαβε τη θέση της Ειδικής Εισηγήτριας του ΟΗΕ για τα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη. Αν και ο διορισμός της αποτέλεσε ιστορικό ορόσημο, η ιδιότητά της αυτή χρησιμοποιήθηκε συχνά ως όπλο από τους επικριτές της. Στα μέσα ενημέρωσης και σε διπλωματικούς κύκλους έχει κατηγορηθεί ως «υπερβολικά προσηλωμένη στη μόδα», «ιδιοτελής» ή ακόμη και ως «δήθεν χίπισσα».
Για την ίδια, η εξονυχιστική αυτή κριτική αποκαλύπτει ένα βαθιά ριζωμένο συστημικό και φυσικοποιημένο μισογυνισμό. Αντί όμως να περιορίσει τη δράση της, η ευαισθησία παραμένει ο πυρήνας της δύναμής της. Στη συνέντευξή της, κάνει μια έκκληση για επιστροφή στην ενσυναίσθηση σε έναν κόσμο που καθοδηγείται σχεδόν αποκλειστικά από την ισχύ.
«Δεν φτάσαμε ως εδώ μέσα από μια σειρά αιφνίδιων σοκ ούτε μέσων μιας επανάστασης, αλλά μέσα από μια εξελικτική διαδρομή που, από την αποικιοκρατία και τη γέννηση του καπιταλισμού και μετά, εξελίχθηκε με αυτόν τον τρόπο», εξηγεί. «Σήμερα, αυτό που είναι πρωτοφανές είναι η δυνατότητα των απλών πολιτών να κατανοήσουν τη λειτουργία αυτού του συστήματος».
«Οφείλουμε να κατακτήσουμε ένα επίπεδο αυτοσυνειδησίας που θα μας επιτρέψει να λειτουργήσουμε μαζί, να αντισταθούμε μαζί, να απαλλαγούμε από αυτές τις πλουτοκρατίες και τον νεκροκαπιταλισμό»
Απέναντι στην πολιτική αβεβαιότητα και τις συνεχιζόμενες συγκρούσεις, η Αλμπανέζε υποστηρίζει ότι η επίτευξη μιας βιώσιμης ειρήνης απαιτεί αυτογνωσία και θυσίες από ολόκληρη τη διεθνή κοινότητα.
«Ορισμένοι από εμάς, όπως εγώ, έχουν τη δυνατότητα να μιλήσουν δημόσια, και θεωρώ ότι αυτό λειτουργεί καθαρτικά και θεραπευτικά. Υπάρχουν όμως και εκείνοι που βλέπουν και προσποιούνται ότι δεν βλέπουν», σημειώνει.
«Η άρνηση είναι ένα από τα στάδια του τραύματος, όπως η οργή, η κατάθλιψη, η αποδοχή και, στη συνέχεια, η αίσθηση ότι πρέπει να αναλάβεις δράση για να φέρεις την αλλαγή. Πρέπει όλοι να φτάσουμε σε αυτό το στάδιο του πένθους… Οφείλουμε να κατακτήσουμε ένα επίπεδο αυτοσυνειδησίας που θα μας επιτρέψει να λειτουργήσουμε μαζί, να αντισταθούμε μαζί, να απαλλαγούμε από αυτές τις πλουτοκρατίες και τον νεκροκαπιταλισμό, χτίζοντας κάτι εναλλακτικό και καλύτερο».
«Φοράει ρούχα από συνεργούς του Ισραήλ»
Ωστόσο, παρά το ισχυρό πολιτικό μήνυμα της συνέντευξης, η οπτική αισθητική του αφιερώματος προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στους ακτιβιστικούς κύκλους με τα ιταλικά media να σχολιάζουν -ιδιαίτερα επικριτικά- τη φωτογράφιση της Αλμπανέζε για το LOVE.
Σε αυτή η Ιταλίδα δικηγόρος ανθρωπίνων δικαιωμάτων εμφανίζεται με δημιουργίες των οίκων Loro Piana και Celine. Ωστόσο, φιλοπαλαιστινιακές πλατφόρμες και οργανώσεις υποστηρίζουν ότι τα συγκεκριμένα brands συνδέονται οικονομικά με το Ισραήλ.
Τόσο η Loro Piana όσο και η Celine ανήκουν στον γαλλικό όμιλο πολυτελών ειδών LVMH. Αν και ο όμιλος δεν περιλαμβάνεται στην επίσημη λίστα στόχων του κινήματος BDS (Boycott, Divestment, Sanctions), επισημαίνεται ως φιλο-Ισραηλινός από πλατφόρμες παρακολούθησης όπως το Boycat και το Gaza.nu.
Η πλατφόρμα Boycat, με περισσότερους από 2 εκατομμύρια χρήστες, τοποθέτησε σήμανση ηθικού προβλήματος στα brands της LVMH. Αιτία υπήρξε η συμμετοχή του διευθύνοντος συμβούλου του ομίλου, Μπερνάρ Αρνό, σε γύρο χρηματοδότησης ύψους 120 εκατομμυρίων δολαρίων για την ισραηλινή εταιρεία κυβερνοασφάλειας Wiz.
Μια άλλη πλατφόρμα, το Gaza.nu, καλεί επίσης σε μπόικοτάζ των δύο αυτών brands επειδή ο ιδιοκτήτης τους επενδύει στο Ισραήλ. Ωστόσο, ένας τρίτος ιστότοπος υιοθετεί μια πιο επιθετική στάση.
«Αυτοί οι οικονομικοί δεσμοί συνδέουν την ηγεσία του ομίλου LVMH με την ισραηλινή οικονομία στο φόντο μιας συνεχιζόμενης στρατιωτικής κατοχής, που χαρακτηρίζεται από τεκμηριωμένες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων»
Το 2022, η LVMH Luxury Ventures (ο επενδυτικός βραχίονας του γαλλικού ομίλου) επένδυσε στην ισραηλινή εταιρεία εργαστηριακών διαμαντιών Lusix, συμμετέχοντας μαζί με άλλες εταιρείες σε γύρο χρηματοδότησης ύψους 90 εκατομμυρίων δολαρίων.
«Αυτοί οι οικονομικοί δεσμοί συνδέουν την ηγεσία του ομίλου με την ισραηλινή οικονομία στο φόντο μιας συνεχιζόμενης στρατιωτικής κατοχής, που χαρακτηρίζεται από τεκμηριωμένες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», αναφέρει το The Boycott Directory, ένα άλλο διαδικτυακό μητρώο που εξειδικεύεται σε εταιρείες που «κερδοσκοπούν από τη βία, την εκμετάλλευση και τον εκτοπισμό».
Επιπλέον το TBD κατηγορεί τoν όμιλο LVMH για «περιβαλλοντικά εγκλήματα και παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων».
«Όταν εξετάζετε ηθικά brands πολυτελείας, είναι σημαντικό να ενημερώνεστε για την αλυσίδα εφοδιασμού της εταιρείας, τις εργασιακές της πρακτικές και τυχόν πρωτοβουλίες που υποστηρίζουν περιθωριοποιημένες κοινότητες, συμπεριλαμβανομένων εκείνων στην Παλαιστίνη», αναφέρει ο ιστότοπος.
Παρά τις κατηγορίες και τις εκκλήσεις για μποικοτάζ, τα δύο αυτά brands κατέληξαν να φορεθούν από την Αλμπανέζε, την κατεξοχήν υπερασπίστρια των δικαιωμάτων της Γάζας. Πρόκειται για μια δημόσια προσωπικότητα που τόσο η Loro Piana όσο και η Celine πιθανότατα χάρηκαν ιδιαίτερα να ντύσουν, ίσως και για να προβάλουν μια εικόνα πιο κοντά στον παλαιστινιακό αγώνα.
Προδοσία στην Παλαιστίνη ή αμέλεια;
Η επιλογή των συγκεκριμένων ενδυμάτων από την ομάδα styling του περιοδικού δημιούργησε ένα προφανές επικοινωνιακό παράδοξο.
Από τη μία πλευρά, η Αλμπανέζε αποτελεί μία από τις πιο αναγνωρίσιμες φωνές υπεράσπισης των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων διεθνώς. Από την άλλη, οι οίκοι μόδας που επιλέχθηκαν για τα πορτρέτα της βρίσκονται στο στόχαστρο των ίδιων των υποστηρικτών της.
Παρά τις κατηγορίες και τις εκκλήσεις για μποικοτάζ, τα δύο brands πιθανότατα «διεκδίκησαν» να φορεθούν από την Αλμπανέζε ίσως και για να προβάλουν μια εικόνα πιο κοντά στον παλαιστινιακό αγώνα
Αναλυτές της βιομηχανίας της μόδας επισημαίνουν ότι διεθνείς οίκοι επιδιώκουν συχνά να ντύσουν επιδραστικές προσωπικότητες του δικαιωματικού χώρου, προκειμένου να προβάλουν ένα πιο κοινωνικά ευαίσθητο προφίλ —μια πρακτική που ορισμένοι επικριτές αποκαλούν Palestinian-washing.
Η συζήτηση γύρω από τα ρούχα της Φραντσέσκα Αλμπανέζε αναδεικνύει, ανάμεσα σε άλλα, και την πολυπλοκότητα της σύγχρονης δημόσιας εικόνας. Ακόμη και όταν το μήνυμα παραμένει αδιάλλακτο, τα μέσα προβολής και οι δομές της βιομηχανίας του θεάματος επιβάλλουν τους δικούς τους όρους.
