Loading Text-to-Speech...
Πριν από περίπου τέσσερις δεκαετίες οι πέντε μεγαλύτερες οικονομίες του τότε δυτικού κόσμου, οι ΗΠΑ, η Ιαπωνία, η Γερμανία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο, συνυπέγραψαν στο ομώνυμο ξενοδοχείο της Νέας Υόρκης τη συμφωνία του «Πλάζα». Η βασική ιδέα ήταν ότι το δολάριο ήταν πολύ ισχυρό, οι αμερικανικές εξαγωγές είχαν γίνει ακριβές, με αποτέλεσμα οι USA να έχουν μεγάλο εμπορικό έλλειμμα, ενώ το διεθνές κλίμα έτεινε να γίνει τοξικό. Μπορεί η συνεννόηση του 1985 να επαναληφθεί σήμερα, προκειμένου να λυθούν οι πολλές νέες ανισορροπίες που έχουν δημιουργηθεί; Η πραγματικότητα δείχνει ότι αυτό είναι αδύνατον.
Το βασικό κείμενο εργασίας της φετινής σύναξης των υπουργών Οικονομικών των επτά πιο ανεπτυγμένων οικονομιών του πλανήτη παρουσίαζε μερικές από τις νέες ανισορροπίες, τα σύγχρονα προβλήματα. Επισήμαινε ότι η China παρουσιάζει για πολλά χρόνια χαμηλή κατανάλωση και μεγάλη αποταμίευση, η Europe χαμηλές επενδύσεις και αδύναμη παραγωγικότητα, ενώ η οικονομία των ΗΠΑ χαρακτηρίζεται από υψηλά δημοσιονομικά ελλείμματα. Μιλάμε για ένα περιβάλλον, δηλαδή, που οι ΗΠΑ ξοδεύουν περισσότερο από όσο παράγουν, η Κίνα παράγει περισσότερο από όσο καταναλώνει και η Ευρώπη… σκέφτεται. Αυτές οι αποκλίσεις σύμφωνα με το κείμενο του G7 θεωρούνται υπεύθυνες για υπερβολικά πλεονάσματα ή μεγάλα ελλείμματα στο εμπορικό ισοζύγιο των χωρών, τροφοδοτώντας προστατευτισμό και εμπορικούς πολέμους.
Αν υποθέσουμε ότι μέσες άκρες αυτή είναι η κατάσταση και με δεδομένο ότι το πρόβλημα της Κίνας είναι ότι τα… πάει πολύ καλά, ενώ οι ΗΠΑ έχουν τη δύναμη να κρύψουν τις δικές τους αδυναμίες, το θέμα είναι τι κάνει η Ευρωπαϊκή Ενωση.
Μια πρώτη γεύση από την ατζέντα της άτυπης συνόδου αυτής της εβδομάδας στην Κύπρο δεν δημιουργεί μεγάλες προσδοκίες για μεγάλες αλλαγές. Από αυτές που έπρεπε να έχουν γίνει… χθες.
Μια αναλαμπή ελπίδας ότι κάτι αλλάζει είχαμε μέσα στην εβδομάδα με τη διαρροή του σχεδίου σχετικά με τη μεγαλύτερη χαλάρωση των κανόνων για τις συγχωνεύσεις εταιρειών που προωθείται εδώ και δεκαετίες, προκειμένου να δημιουργηθούν εταιρείες με μέγεθος ικανό να αντιμετωπίσουν τους αμερικανικούς και τους κινεζικούς κολοσσούς. Μας πήρε επτά ολόκληρα χρόνια από το περίφημο μπλοκάρισμα των Βρυξελλών στη συγχώνευση των σιδηροδρομικών δραστηριοτήτων της γερμανικής Siemens και της γαλλικής Alstom που είχε στόχο να δημιουργήσει την «Airbus των τρένων», προκειμένου να αντιμετωπίσει την κινεζική CRRC, για να καταλάβουμε ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα βρίσκεται εντός των ευρωπαϊκών τειχών.
