A. Tsipras stated that «politics is not the art of attainable, but the art of broadening the attainable» And almost everyone made fun of him. But this proposal reflects the Leninist voluntarism with which he and his mentors were disciplined. It hides the prometheic perception of the Communists' mission to change society, constantly expanding the boundaries of their intervention. «There are no numerous castles for communists»Stalin said, as the first generation of Bolsheviks believed they were the creators of consciences. People's consciences and societies were like clay in their hands that gave them whatever shape they wanted. As holders of absolute truth they decided, like little gods, only giving a speech to the pyramid of party power.
This constant expansion of the boundaries of political intervention in those times was done through violence, as it was logical to resist. All this is documented historically and I assume that the relevant statement made by A. Tsipras is someone's work «grated» His Marxist partner. He's not used to us in such pursuits.
The question – not at all theoretical – is within a liberal democracy, with what tools this will become «the art of expanding the attainable»?The rules of the game in democratic politics are very specific and are defined by the Constitution and a clear institutional framework, with the State of Law holding a preeminent position. In this city, with the data features, does voluntarism have a place? how much this risk is at risk «the enlargement of the possible» to lead to the state's unstoppable boundaries being exceeded?
Τις συνέπειές του τις είδαμε το 2015, όταν αυτοί οι άνθρωποι, που ήρθαν από το πουθενά, πίστεψαν ότι μπορούσαν να αλλάξουν όλη την Ευρώπη γιατί το ήθελαν. Αυτός είναι ο ορισμός του βολονταρισμού, της επέκτασης των ορίων του εφικτού, που οδήγησε στη γνωστή κατάληξη. Άτακτη υποχώρηση και στρατηγική ήττα, προ του φάσματος μιας εθνικής καταστροφής. Διότι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του βολονταρισμού είναι η υποεκτίμηση του συσχετισμού των δυνάμεων. Η οίηση αυτών που νομίζουν ότι κατέχουν την απόλυτη αλήθεια τους οδηγεί σε λάθος αποφάσεις.
Πλέον το παιχνίδι της ισχύος δεν παίζεται στο πόσες μεραρχίες έχει ο ένας και πόσες ο άλλος, αλλά στο πώς διαμορφώνεται η κοινή γνώμη και πώς συνάπτονται οι πολιτικές συμμαχίες. «Η τέχνη της διεύρυνσης του εφικτού» παραπέμπει σε εποχές που πέρασαν ανεπιστρεπτί. Μπορεί να ηχεί «πιασάρικα» στους μαρξιστικούς κύκλους, αλλά αμφιβάλλω αν βοηθά τον Α. Τσίπρα στο rebranding του. Όχι, γιατί είναι μια ανοησία, αλλά ακριβώς γιατί δεν είναι ανοησία.
