Τελευταία ακούω μια φράση όλο και συχνότερα. Την ακούω στο καφενείο, στο ασανσέρ, στην ουρά του σούπερ μάρκετ, από ήσυχους ανθρώπους που πριν μερικά χρόνια δεν θα σκότωναν ούτε κατσαρίδα. «Καλά έκανε. Έχει παραγίνει το κακό…».
Τα γεγονότα με την διαρρήκτρια -διασώστρια στη Σύρο είναι απλώς μια αφορμή που περίμεναν πολλοί.
Γιατί το σύνθημα του «μπράβο στον νοικοκύρη» δεν ξεκίνησε με τη διασώστρια που έφτασε στο σπίτι με μάσκα και γάντια. Ήταν έτοιμο πολύ πριν. Είχε γραφτεί σιγά σιγά, μέσα σε χρόνια, από κάθε διάρρηξη που έμεινε αναπάντητη, κάθε μήνυση που ξεχάστηκε σε ένα συρτάρι, κάθε φορά που κάποιος δικαστής άφησε ελεύθερο ένα διαρρήκτη, κάθε φορά που ο πολίτης κατάλαβε ότι ο νόμος τρέχει πιο γρήγορα για να τον φορολογήσει παρά για να τον προστατέψει.
Να τι κάνει η αταξία. Δεν γεννάει δημοκράτες, φιλελεύθερους ή αναρχικούς. Γεννάει ανθρώπους διψασμένους για σκληρό χέρι.
Είναι η μεγάλη παρεξήγηση των ρομαντικών αφελών. Νομίζουν ότι όταν καταρρέει η τάξη, οι άνθρωποι γίνονται πιο ελεύθεροι. Ψέματα. Όταν καταρρέει η τάξη, οι άνθρωποι γίνονται πιο τρομαγμένοι. Και ο τρομαγμένος άνθρωπος δεν ζητάει ελευθερία. Ζητάει φρουρό. Δεν τον νοιάζει αν ο φρουρός σέβεται το άρθρο 22 του Ποινικού Κώδικα. Τον νοιάζει να κοιμηθεί ήσυχος.
Εδώ είναι που ο φιλελεύθερος οφείλει να πει κάτι δυσάρεστο και στις δύο πλευρές.
Στους προοδευτικούς που κουνάνε το δάχτυλο, οφείλει να πει, η ασφάλεια δεν είναι η τελευταία δουλειά του κράτους, είναι η πρώτη. Ένα κράτος που δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι θα γυρίσεις σπίτι σου ζωντανός δεν έχει κερδίσει το δικαίωμα να σε μαθαίνει ανοχή. Η ανασφάλεια δεν είναι αίσθημα, είναι πραγματικότητα, και η πραγματικότητα δεν ψηφίζει Αριστερά ούτε Δεξιά, ψηφίζει όποιον υπόσχεται να τη σταματήσει.
Στους θιασώτες του «πρώτα πυροβόλα και μετά ρώτα», όμως, οφείλει να πει το χειρότερο. Ότι αυτό που ζητάτε δεν είναι τάξη. Είναι το προοίμιο της επόμενης αταξίας, με άλλο ρούχο.
Αυτή είναι η αλυσίδα. Η δημοκρατία που δεν φυλάει, γεννάει τον πολίτη που οπλίζεται. Ο πολίτης που οπλίζεται και δεν αρκείται, γεννάει τη δίψα για αφέντη. Και ο αφέντης, όταν έρθει, δεν θα ρωτήσει ούτε εσένα που τον φώναξες. Θα πυροβολήσει πρώτος, ακριβώς όπως του το ζήτησες. Απλώς κάποια στιγμή η πλάτη που φεύγει στα εβδομήντα μέτρα θα είναι η δική σου.
Η επερχόμενη νέα τάξη δεν θα έρθει από το πουθενά. Θα έρθει επειδή τη ζητήσαμε, από τον καναπέ, χειροκροτώντας.
Το έχουμε ξαναδεί. Πάντα με χειροκρότημα ξεκινάει.
📬🖊️ Επιστολές αναγνωστών
1)Σχόλιο για το μέσο Έλληνα
Σαν σχόλιο για όσα γράφετε σχετικά με το επίπεδο των ψηφοφόρων (συμφωνώ με όλα) Θα ήθελα να προσαρμόσω στην Ελλάδα ένα αστείο του μεγάλου Αμερικάνου κωμικού George Carlin:
«Φέρετε στο μυαλό σας την εικόνα του μέσου Έλληνα. Ε λοιπόν, οι μισοί Έλληνες είναι χειρότεροι από αυτόν!».
Φιλικά
Κ. Λ.
Παρακαλώ σε περίπτωση που δημοσιεύσετε τα παραπάνω, θα ήθελα να σημειώσετε μόνο τα αρχικά μου.
2) «Ευτυχισμένοι άνθρωποι»
Αγαπητέ κ. Στούπα,
Διάβασα με ενδιαφέρον το άρθρο σας «Ευτυχισμένοι άνθρωποι» και θα ήθελα να καταθέσω μια διαφορετική οπτική στην επιστολή αναγνωστών (23/7/26).
Συμφωνώ με την εισαγωγική παρατήρηση ότι η συζήτηση στη Γερμανία δεν καθορίζεται πρωτίστως από ιδεολογικά ζητήματα αλλά από κοινωνικές και οικονομικές ανησυχίες. Συμφωνώ επίσης ότι η χώρα αντιμετωπίζει σοβαρές προκλήσεις, όπως το υψηλό ενεργειακό κόστος, τον αυξανόμενο ανταγωνισμό από την Κίνα και τη διοικητική γραφειοκρατία.
Ωστόσο, διαφωνώ με την άποψη ότι οι «αριστερές» και «πράσινες» δυνάμεις είναι αυτές που εμποδίζουν τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Οι μεταρρυθμίσεις που προωθούνται από το συντηρητικό στρατόπεδο συχνά συνιστούν περιορισμό του κοινωνικού κράτους και του ευρωπαϊκού μοντέλου κοινωνικής οικονομίας της αγοράς. Παράλληλα, δίνουν έμφαση σε παραδοσιακούς κλάδους, αντί να ενισχύουν αποφασιστικά τεχνολογίες του μέλλοντος, με αποτέλεσμα η Γερμανία να χάνει ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα που είχε αναπτύξει, όπως στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Είναι επίσης δύσκολο να εξηγηθεί γιατί δισεκατομμύρια ευρώ μπορούν να κατευθυνθούν στο συνταξιοδοτικό σύστημα, ενώ θεωρείται υπερβολικό το κόστος στήριξης των φοιτητών. Πρόκειται και για ζήτημα διαγενεακής δικαιοσύνης.
Όσον αφορά το μεταναστευτικό, είναι αλήθεια ότι πολλοί πρόσφυγες δεν εργάζονται ακόμη. Θεωρώ όμως ότι αυτό οφείλεται περισσότερο στο θεσμικό πλαίσιο παρά στους ίδιους. Οι περιορισμοί πρόσβασης στην αγορά εργασίας και οι εξαιρετικά αργές και αυστηρές διαδικασίες αναγνώρισης ξένων τίτλων σπουδών συχνά εμποδίζουν ανθρώπους που θα μπορούσαν να εργαστούν και να συνεισφέρουν άμεσα.
Στο ζήτημα της εγκληματικότητας, η δημόσια εικόνα δεν ταυτίζεται πάντα με την πραγματικότητα. Εγκλήματα που διαπράττονται από μετανάστες ή άτομα με μεταναστευτικό υπόβαθρο συχνά παραμένουν για μεγαλύτερο διάστημα στο δημόσιο διάλογο, ενώ αντίστοιχα περιστατικά με δράστες γερμανικής ή ακροδεξιάς προέλευσης ξεχνιούνται πολύ πιο γρήγορα. Επιπλέον, η εγκληματικότητα συνδέεται συχνότερα με κοινωνικούς και οικονομικούς παράγοντες παρά με την εθνικότητα.
Κατά τη γνώμη μου, η άνοδος της AfD οφείλεται κυρίως στην απογοήτευση των πολιτών από τα παραδοσιακά κόμματα. Πολλοί πολίτες αντιμετωπίζουν πραγματικές οικονομικές και κοινωνικές ανασφάλειες και η AfD προσφέρει μια εύκολη εξήγηση, αποδίδοντας σχεδόν τα πάντα στη μετανάστευση. Ωστόσο, αρκετές από τις προτάσεις του κόμματος δύσκολα θα ωφελούσαν τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα.
Η εμπειρία της Ισπανίας δείχνει μια διαφορετική προσέγγιση. Η ένταξη των μεταναστών στην αγορά εργασίας υπήρξε πιο αποτελεσματική, ενώ ταυτόχρονα ο κατώτατος μισθός έχει αυξηθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια και η απασχόληση βρίσκεται στα υψηλότερα επίπεδα των τελευταίων δεκαετιών.
Πιστεύω ότι η απάντηση δεν είναι η αποδυνάμωση του κοινωνικού κράτους αλλά η ενίσχυσή του, μαζί με μια δικαιότερη φορολόγηση του μεγάλου πλούτου και των κληρονομιών. Η ενίσχυση των χαμηλών και μεσαίων εισοδημάτων επιστρέφει άμεσα στην πραγματική οικονομία μέσω κατανάλωσης και επενδύσεων στην καθημερινότητα, συμβάλλοντας περισσότερο στην κοινωνική συνοχή και τη βιώσιμη ανάπτυξη.
With respect,
Αλέξανδρος Στεργέλλης
