How a seemingly humble land use turned into industry, changed the urban map of the planet and the value of entire areas.
If someone traveled to New York, London, or Paris in the early 20th century, he would hardly have imagined that one of the most valuable assets of the cities of the future would be a piece of paved land full of real - life cars. For many centuries, the value of a plot was determined by its location and by what could be built upon it: A factory, an apartment building, a warehouse or a storehouse.
The iconic Marina City Garage in the River North area of Chicago. In the US it is estimated that there are more than 2 billion parking spaces.
Management of modern cities
But with the massive explosion of motor traffic over the last 50 years a completely different logic has appeared. Suddenly, the value of a space could arise not from buildings, but from the cars it could accommodate, for a little or more time. The birth of the parking industry was one of the least discussed, but most decisive urban revolutions of the 20th century. Along with the highways he created modern suburbs, strengthened the spread of cities outwardly and converted land considered almost useless into gold mines.
In the early 1920s most American cities did not have organized parking. The few cars were parked on the edge of the roads. But as their number began to be launched, especially after World War II, the municipal authorities and individuals began searching for parking spaces exclusively. By the 1950s, outdoor parking had become an integral part of the urban landscape.
Today, the picture is almost inconceivable compared to that time. In the US it is estimated that there are more than 2 billion parking spaces, a figure corresponding to about six seats for each car being released. In many American metropolises, the total area occupied by parking spaces exceeds the area occupied by the dwellings.
Η Νέα Υόρκη, παρά τη φήμη της ως πόλη των μέσων μαζικής μεταφοράς, διαθέτει εκατομμύρια θέσεις στάθμευσης σε δρόμους, γκαράζ και ιδιωτικούς χώρους. Στο μητροπολιτικό συγκρότημα υπολογίζεται ότι οι επιφάνειες στάθμευσης καλύπτουν περίπου 35 εκατομμύρια τετραγωνικά μέτρα. Στο Λονδίνο και στο Παρίσι η εικόνα είναι πιο περιορισμένη λόγω της ιστορικής δόμησης, όμως ακόμη και εκεί η έκταση που αφιερώνεται στη στάθμευση αντιστοιχεί σε σημαντικό ποσοστό του αστικού χώρου.
Το Daikoku Parking Area στη Γιοκοχάμα της Ιαπωνίας.
Το παράδοξο είναι ότι η μεγαλύτερη οικονομική μεταμόρφωση δεν συνέβη στα κέντρα των πόλεων, αλλά στις παρυφές τους. Εκτάσεις κοντά σε αεροδρόμια, λιμάνια και σιδηροδρομικούς σταθμούς θεωρούνταν για δεκαετίες δευτερεύουσες επενδυτικές επιλογές. Συχνά επρόκειτο για γη με θόρυβο, κυκλοφοριακή επιβάρυνση και περιορισμένες δυνατότητες οικιστικής ανάπτυξης. Η άνοδος, όμως, των αεροπορικών ταξιδιών άλλαξε τα πάντα. Ένα οικόπεδο δίπλα ή κοντά σε ένα μεγάλο αεροδρόμιο μπορούσε πλέον να αποφέρει σταθερό εισόδημα χωρίς ιδιαίτερες κατασκευές. Μια περίφραξη, φωτισμός και ένας σταθμός πληρωμών αρκούσαν για να δημιουργηθεί μια εξαιρετικά κερδοφόρα επιχείρηση. Δεν είναι τυχαίο ότι γύρω από αεροδρόμια όπως το Heathrow, το Charles de Gaulle, το Schiphol ή το JFK αναπτύχθηκαν ολόκληρα οικοσυστήματα κολοσσιαίων ιδιωτικών πάρκινγκ.
Μία από τις σημαντικότερες πηγές εσόδων των αεροδρομίων
Μελέτες δείχνουν ότι παγκοσμίως τα αεροδρόμια εισπράττουν περίπου 12-13 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως μόνο από τη στάθμευση, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις τα έσοδα αυτά αντιστοιχούν σε πάνω από το 20% των μη αεροπορικών εσόδων τους. Σε ορισμένα μεγάλα αεροδρόμια της Βόρειας Αμερικής η στάθμευση αποτελεί τη σημαντικότερη μεμονωμένη πηγή εσόδων. Το αεροδρόμιο της Μινεάπολης, για παράδειγμα, έχει καταγράψει έσοδα άνω των 100 εκατομμυρίων δολαρίων ετησίως από πάρκινγκ, ενώ τα τέσσερα μεγαλύτερα αεροδρόμια της Αυστραλίας εμφάνισαν λειτουργικά κέρδη άνω των 400 εκατομμυρίων δολαρίων από τη συγκεκριμένη δραστηριότητα μέσα σε μία μόνο χρονιά.
Tα αεροδρόμια εισπράττουν 12-13 δισ. δολάρια ετησίως μόνο από τη στάθμευση, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις τα έσοδα αυτά αντιστοιχούν σε πάνω από το 20% των μη αεροπορικών εσόδων τους.
Η οικονομική λογική είναι απλή. Ένα πολυώροφο γκαράζ ή ακόμη και ένα υπαίθριο πάρκινγκ μπορεί να εξυπηρετεί χιλιάδες οχήματα με περιορισμένο λειτουργικό κόστος. Σύμφωνα με ευρωπαϊκές μελέτες, τα έσοδα ανά θέση στάθμευσης στα μεγάλα αεροδρόμια μπορούν να φθάσουν αρκετές χιλιάδες ευρώ ετησίως. Η μεγαλύτερη αλλαγή, βέβαια, δεν ήταν οικονομική, αλλά πολεοδομική. Η διαθεσιμότητα χώρων στάθμευσης επέτρεψε στους ανθρώπους να ζουν όλο και πιο μακριά από τα κέντρα των πόλεων. Τα προάστια δεν αναπτύχθηκαν μόνο χάρη στους αυτοκινητόδρομους. Αναπτύχθηκαν επειδή οι οδηγοί ήξεραν ότι θα βρουν κάπου να αφήσουν το αυτοκίνητό τους όταν φτάσουν στον προορισμό τους.
Τα εμπορικά κέντρα της μεταπολεμικής περιόδου χτίστηκαν γύρω από τεράστιους χώρους στάθμευσης. Οι σιδηροδρομικοί σταθμοί δημιούργησαν εγκαταστάσεις «park and ride». Τα λιμάνια αφιέρωσαν μεγάλες εκτάσεις σε επιβάτες κρουαζιέρας που άφηναν το αυτοκίνητό τους για ημέρες ή εβδομάδες. Ολόκληρες οικονομίες τοπικής κλίμακας άρχισαν να περιστρέφονται γύρω από την προσωρινή αποθήκευση οχημάτων. Στην πραγματικότητα, η βιομηχανία στάθμευσης εξελίχθηκε σε μια παγκόσμια αγορά δισεκατομμυρίων. Σύγχρονες εκτιμήσεις τοποθετούν την αξία της αγοράς διαχείρισης στάθμευσης και σχετικών υπηρεσιών σε δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως, με τη συνεχή αύξηση του αριθμού των οχημάτων να διατηρεί τη ζήτηση υψηλή.
Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο είναι ότι το πάρκινγκ πέτυχε κάτι που λίγες άλλες χρήσεις γης κατάφεραν. Άλλαξε την οικονομική αξία του «τίποτα»: Δεν χρειάζεται πια να χτίσεις κάτι, οτιδήποτε, σ’ ένα οικόπεδο για να σου αποφέρει κέρδος. Αρκεί να βρίσκεται κοντά σ’ έναν σταθμό τρένου ή ένα αεροδρόμιο και να μπορεί να φιλοξενήσει αυτοκίνητα, για να μετατραπεί σ’ ένα περιουσιακό στοιχείο με δυνατότητα άμεσης απόδοσης.
Φωτογραφίες: Getty Images/Ideal Image
