In an election year, the easiest language is the language of benefits. Every party promises someone something. Every minister wants to appear as a protector. Every opposition rediscovers the state's magic piggy bank. That is why the Bank of Greece's annual Monetary Policy Report deserves to be read not as a technocratic document, but as a political and institutional course. TTE is not an advisory branch of Kyriakos Mitsotakis or think tank of New Democracy. It is an independent authority with a crucial institutional role in the economy. And what he says is not just about the government. It concerns all parties seeking to govern the country. But mostly they concern citizens and voters.
The main message of the exhibition is clear. Greece cannot build sustainable prosperity on consumption, subsidies and political management of complaints. It needs a productive, outgoing, innovative and durable development model. So it takes less rhetoric about social sensitivity and more institutional seriousness. Quick justice. Less bureaucracy. Fixed tax environment. Digital state. Faster licenses. Spatial normality and predictability. These are not details of economics conferences. They are the conditions for opening a business, investing a man, producing wealth.
In particular, the Bank's emphasis on investment quality is absolutely correct. The country doesn't just need more money. He needs better capital direction. Industry, research, energy, logistics, agrifood, medicine, export services, artificial intelligence and intangible capital. Investment in these sectors can increase the productivity of the economy. And without productivity, any discussion of higher wages turns into a wish or a lie. When wages go up without a corresponding increase in productivity, the result is not social justice. It is inflation, loss of competitiveness or redistribution of income from one class of workers to another.
Η ΤτΕ λέει επίσης κάτι που οι πολιτικοί συχνά αποφεύγουν. Η δημοσιονομική σύνεση δεν είναι ιδεοληψία. Είναι εθνική ασφάλεια. Η Ελλάδα πλήρωσε ακριβά την ψευδαίσθηση ότι το κράτος μπορεί να ξοδεύει χωρίς όριο και να στέλνει τον λογαριασμό στο μέλλον. Η διατήρηση πρωτογενών πλεονασμάτων, η μείωση του χρέους και η χρηματοπιστωτική σταθερότητα δεν συγκινούν τα κομματικά ακροατήρια. Κρατούν όμως τη χώρα όρθια όταν έρχονται εξωτερικές κρίσεις.
Το ίδιο ισχύει για τον ανταγωνισμό. Όποιος θέλει πραγματικά χαμηλότερες τιμές δεν πρέπει να ζητά περισσότερους υπουργικούς ελέγχους στην αγορά ως μόνιμη λύση. Πρέπει να ζητά λιγότερα εμπόδια εισόδου, λιγότερες ρυθμιστικές στρεβλώσεις, και λιγότερη προστασία οργανωμένων συμφερόντων. Ο ανταγωνισμός είναι η πιο φιλολαϊκή πολιτική που επινόησε ποτέ η αγορά.
Ακόμη και στα κοινωνικά ζητήματα, η προσέγγιση της Τράπεζας είναι υγιής. Για τη στέγη προτείνει αύξηση της προσφοράς, ταχύτερες άδειες, αξιοποίηση αδρανούς αποθέματος και περισσότερες κατοικίες. Όχι απλώς επιδότηση της ζήτησης, που συχνά ανεβάζει τις τιμές. Για την εργασία μιλά για συμμετοχή γυναικών, νέων, μεγαλύτερων εργαζομένων και ευάλωτων ομάδων. Όχι για επιδοματική παγίδευση. Για την παιδεία μιλά για δεξιότητες και σύνδεση με την αγορά εργασίας. Όχι για φαντασιώσεις κρατικού προστατευτισμού.
Σε αυτή την εκλογική χρονιά, λοιπόν, η Τράπεζα της Ελλάδος προσφέρει ένα χρήσιμο οδηγό. Κάθε πρόγραμμα, κάθε υπόσχεση και κάθε σύνθημα πρέπει να συγκριθεί με αυτή την ατζέντα. Όποιος την υπηρετεί, μιλά σοβαρά για το μέλλον. Όποιος την αγνοεί, απλώς εμπορεύεται την κόπωση μιας κοινωνίας που έχει πληρώσει πολύ ακριβά τα ψέματα του κρατισμού.
