Η κατασκευή παρουσιάστηκε ως ακαδημαϊκό πείραμα που συνδυάζει ανακύκλωση, χαμηλότερο κόστος και εναλλακτική δόμηση.
Δέκα φοιτητές στη Βραζιλία απέδειξαν ότι ένα σπίτι μπορεί να χτιστεί με υλικά που οι περισσότεροι θα πετούσαν στα σκουπίδια. Αντί για τούβλα, χρησιμοποίησαν 4.000 πλαστικά μπουκάλια PET, γεμισμένα με άμμο και χώμα με τσιμέντο, δημιουργώντας μια μικρή κατοικία 24 τετραγωνικών μέτρων στο εσωτερικό του Σάο Πάολο.
Το project ονομάστηκε CASA PET και αναπτύχθηκε από φοιτητές της FATEC στο Presidente Prudente. Η ιδέα ξεκίνησε το 2012 και πήρε μορφή την επόμενη χρονιά, όταν η ομάδα κέρδισε βραβείο του Instituto 3M για φοιτητές πανεπιστημίων. Με τη χρηματοδότηση που έλαβαν, οι φοιτητές κατάφεραν να μετατρέψουν την πρόταση σε κανονική κατασκευή μέσα στην πανεπιστημιούπολη.
Ένα σπίτι από μπουκάλια, από το πάτωμα μέχρι την οροφή
Η κατασκευή είχε συνολική επιφάνεια 24 τετραγωνικά μέτρα και περιλάμβανε ακόμη και μικρή βεράντα. Τα πλαστικά μπουκάλια δεν χρησιμοποιήθηκαν απλώς διακοσμητικά ή ως πείραμα σε έναν τοίχο. Αντικατέστησαν τα τούβλα σε μεγάλο μέρος της κατασκευής, από τη βάση μέχρι την οροφή, ενώ οι κολόνες και ο βασικός φέρων σκελετός ακολούθησαν πιο συμβατική λογική δόμησης.
Τα 4.000 μπουκάλια PET γέμισαν με πλυμένη άμμο και μείγμα χώματος με τσιμέντο, ώστε να αποκτήσουν βάρος, σταθερότητα και αντοχή. Με αυτόν τον τρόπο, μετατράπηκαν σε δομικά στοιχεία που μπορούσαν να στοιβαχθούν και να χρησιμοποιηθούν όπως τα συμβατικά υλικά. Σύμφωνα με τους ανθρώπους του project, η κατασκευή ήταν αρκετά ανθεκτική για να συγκριθεί με ένα κοινό σπίτι, αν και παρέμενε ένα πειραματικό και ακαδημαϊκό έργο.
Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο ήταν το κόστος. Το σπίτι κόστισε περίπου 2.500 ευρώ με σημερινή ισοτιμία, δηλαδή περίπου 30% λιγότερο από μια αντίστοιχη κατασκευή με τούβλα. Η διαφορά προέκυψε κυρίως από τη μείωση της χρήσης τσιμέντου και συμβατικών υλικών. Για ένα σπίτι ίδιου μεγέθους, μια παραδοσιακή κατασκευή θα χρειαζόταν περίπου 10 σακιά τσιμέντου, ενώ η CASA PET χρειάστηκε τέσσερα.
Η ομάδα υποστήριξε ότι το μοντέλο θα μπορούσε να αποτελέσει οικονομική λύση για ανθρώπους με χαμηλό εισόδημα, ειδικά σε περιοχές όπου υπάρχει ανάγκη για φθηνότερη κατοικία και ταυτόχρονα πρόβλημα με τη διαχείριση πλαστικών απορριμμάτων. Δεν ήταν απλώς ένα οικολογικό μήνυμα, αλλά μια προσπάθεια να φανεί στην πράξη ότι τα απορρίμματα μπορούν να αποκτήσουν κατασκευαστική αξία.
Υπήρχε και μια δεύτερη σημαντική παράμετρος: η θερμοκρασία. Οι τοίχοι του σπιτιού είχαν πάχος περίπου 35 εκατοστά, αρκετά μεγαλύτερο από έναν συνηθισμένο τοίχο, και οι φοιτητές εκτιμούσαν ότι οι εσωτερικοί χώροι θα μπορούσαν να είναι έως και 20% πιο δροσεροί. Αυτό, όμως, ήταν κάτι που τότε έπρεπε να επιβεβαιωθεί με μετρήσεις και όχι ένα αποτέλεσμα που είχε ήδη αποδειχθεί πλήρως.
