Το Ταμείο Ανάκαμψης ήταν μια μεγάλη ανάσα για την ελληνική Οικονομία. Αλλά αυτό πάει, πέρασε! Τελείωσε! Αλίμονο αν το καταλάβαμε κιόλας! Κι εκεί βρίσκεται το πρόβλημα της κυβέρνησης. Τα χρήματα του Ταμείου πέρασαν και δεν ακούμπησαν. Η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, η ραχοκοκαλιά των ψηφοφόρων της, εξακολουθεί και τα βγάζει «δύσκολα», επειδή δεν κλήθηκε στο πάρτι. Δεν υπήρξε πρόνοια να πέσουν λεφτά στις μικρές επιχειρήσεις. Το οποίο, αν συνέβαινε, θα γινότανε και δουλειά! Χρειάζεται μια ουσιαστική αλλαγή πλεύσης. Με πρόγραμμα. Με έλεγχο. Με σύνεση.
Η αρχική ιδέα ήταν να τρέξει το Ταμείο Ανάκαμψης με τις μεγάλες εταιρείες για να υπάρξει απορροφητικότητα. Υπήρξε και η ψευδαίσθηση ότι έτσι θα είχαμε και την καλύτερη δυνατή αξιοποίηση των χρημάτων αυτών που η Ευρώπη επένδυσε στο μέλλον της Ελλάδας. Το λάθος ήταν ότι έγιναν όλα βιαστικά και χωρίς στρατηγική. Έτσι, αποφύγαμε να αντιμετωπίσουμε το έλλειμμα αξιοπιστίας του δημοσίου και να το λύσουμε με τη δημιουργία μιας ομάδας κομάντος που θα παραλάμβανε τα έργα. Να υπάρχει δηλαδή ουσιαστικός έλεγχος στην ποιότητα των έργων και να διασφαλιστεί έτσι ότι τα χρήματα που δόθηκαν (και δόθηκαν πολλά) θα πιάσουν τόπο. Λόγω του επείγοντος του πράγματος, της απορρόφησης δηλαδή των κονδυλίων, δεν τέθηκαν στόχοι ανάπτυξης. Να συμμετέχουν, δηλαδή, υποχρεωτικά σε κάθε έργο και μικρές εταιρείες και με όρους ανάλογους με εκείνους που ισχύουν και για τους μεγάλους.
Αυτά γίνανε. Ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω. Το θέμα είναι τι γίνεται από εδώ και πέρα. Εκατό πακέτα ακόμη να έρθουν δεν θα έχει νόημα, αν και εφόσον η διαχείρισή τους γίνει με τον ίδιο τρόπο που έγινε και με το ταμείο Ανάκαμψης. Και υπάρχουν εργαλεία. Το ΕΣΠΑ, αλλά και εγχώριοι πόροι που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για αναπτυξιακούς λόγους. Και φτάνουμε στο κρίσιμο σημείο: Με ποιο σχέδιο, ποιο τρόπο και ποιο αποτέλεσμα.
Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρουμε τι ακριβώς θέλουμε. Αν ξέραμε θα το είχαμε πει. Και θα είχαμε κάνει όλα τα απαραίτητα βήματα. Από την Παιδεία, καταργώντας σχολές και ιδρύοντας νέες και ανάλογα με την κατεύθυνση της αγοράς, μέχρι τα διάφορα χρηματοδοτικά πακέτα. Αυτήν τη στιγμή πού θέλουμε να δώσουμε έμφαση; Στη γεωργία, στις νέες τεχνολογίες ή στα ενοικιαζόμενα δωμάτια; Προς το παρόν διαφημίζονται προγράμματα για την ανακαίνιση σπιτιών. Αλλού για αλλού σε σχέση με ό,τι συζητάμε.
Το ρεπορτάζ λέει ότι όλο αυτό, η δυσαρέσκεια των μικρομεσαίων, αποτυπώνεται και στις δημοσκοπήσεις και ειδικά στις παραγωγικές ηλικίες. Ο κόσμος αυτός είναι κουρασμένος. Δεν θέλει υποσχέσεις, θέλει έργα. Κι όταν ακούει τους κυβερνητικούς βουλευτές να του λένε για τα λεφτά του Ταμείου και για τη βελτίωση των οικονομικών δεικτών, εξοργίζεται. Επειδή αυτός ο κόσμος τα ξέρει καλύτερα από εκείνους που απλά επιδιώκουν την επανεκλογή τους και ό,τι αυτή συνεπάγεται. Και να ήθελαν να το ξεχάσουν δεν μπορούν. Το θυμούνται κάθε πρωί που ανοίγουν με το κλειδί το γραφείο της επιχείρησής τους ή του μαγαζιού τους.
Θανάσης Μαυρίδης
