Investment interest has been directed in the last period on the horror train, the route of which everyone holding shares of AI and more widely of technology is following. However, no one watches the behavior of the great global patient, who is none other than the Chinese banking system, now moving outside the rails, diving into the vacuum.
China's banking system is the largest in the world based on its assets. It consists of 996 banks and financial corporations and its total assets are estimated at CNY492 trillion, i.e. $68 trillion. reflecting the size of the Chinese economy. On a global scale, it is greater than the assets of banking systems in the US and the EU together.
In fact, the four largest banks of China ICBC, Agricultural Bank of China, China Construction Bank and Bank of China consistently occupy the top positions in the global banking rankings with assets that exceed $5 trillion with $Seven trillion each.
However, there are few analysts referring to a Chinese banking system hidden behind a mask, a banking giant with glass legs and a banking system dipped in «red».
Let's see the stock market image of the banks in recent years. Chinese banks listed on the Hong Kong Stock Exchange (H-shares) and on the Shanghai Stock Exchange (A-shares), in 2023 saw their prices retreat from -5% to -8% as the market was heavily concerned about the bank's exposure to the real estate sector crisis. In 2024 a stabilisation and a slight recovery was observed from +3% to +6%, as investors turned to banking shares offering high dividends, due to wider uncertainty in other sectors of the economy. From 2025 until now the industry showed a positive return from +8% to +12% at the level of a banking indicator, prompted by the extensive debt restructuring programmes that reduced systemic risk and improved the climate of confidence.
Βλέπουμε λοιπόν ότι οι αποδόσεις των τραπεζικών μετοχών στην Κίνα δεν αντικατοπτρίζουν ούτε το μέγεθος, αλλά ούτε και την κερδοφορία που θα έπρεπε να προκύπτει από την ανάπτυξη της οικονομίας. Και δεν είναι τυχαίο ότι στη μετοχική βάση των μεγαλύτερων κινεζικών τραπεζών, δεν βρίσκονται μεγάλοι θεσμικοί επενδυτές από τον υπόλοιπο κόσμο. Άλλωστε σε όλες τις σχετικές εκθέσεις που δημοσιεύονται εκτός Κίνας, πέραν της αμφισβήτησης των δημοσιευόμενων λογιστικών καταστάσεων, καταγράφονται με αστερίσκους σημεία τα οποία γεννούν περισσότερο ανησυχία παρά σιγουριά.
Το πρώτο πράγμα που αμφισβητείται πλήρως είναι ο δείκτης μη εξυπηρετούμενων δανείων, αυτό που ονομάζουμε NPL ratio, ο οποίος υποτίθεται ότι βρίσκεται στο 1,31%, παρά την στεγαστική κρίση διαρκείας. Και οι αναλυτές διερωτώνται πως είναι δυνατόν σε μια οικονομία στην οποία οι πραγματικές τιμές των κατοικιών έχουν υποχωρήσει κατά -25% με -30% μέσα στην τελευταία πενταετία και υπάρχουν περισσότερες από 75 εκατ. κατοικίες αδιάθετες, ο δείκτης των λεγόμενων «κόκκινων δανείων» να βρίσκεται σε τόσο χαμηλά επίπεδα.
Η τραπεζική εικόνα που παρουσιάζεται επισήμως, αμφισβητείται και από τους ίδιους τους Κινέζους επενδυτές. Με αποτέλεσμα οι περισσότερες κινεζικές τράπεζες να διαπραγματεύονται με δείκτες P/B (τιμή προς λογιστική αξία) που κυμαίνονται συχνά πέριξ του 0,4. Αυτό σημαίνει ότι η αγορά αποτιμά τις τράπεζες με σημαντική έκπτωση σε σχέση με την καθαρή τους θέση, αντανακλώντας τον φόβο για την ποιότητα του δανειακού τους χαρτοφυλακίου, ιδιαίτερα τα ακίνητα και τα χρέη των LGFVs.
Τα LGFVs είναι μια ακόμα δυσεξερεύνητη χρηματοδοτική κινεζική μηχανή.Τα LGFVs είναι κρατικές επενδυτικές εταιρείες που χρησιμοποιούνται από τις τοπικές και περιφερειακές αρχές για τη χρηματοδότηση έργων υποδομής και ακινήτων, παρακάμπτοντας τους περιορισμούς στην απευθείας έκδοση χρέους από τις τοπικές κυβερνήσεις. Τα LGFVs αποτελούν το «κρυφό χρέος» της Κίνας. Επειδή λοιπόν αυτά τα οχήματα λειτουργούν συχνά εκτός ισολογισμού, το χρέος τους δεν εμφανίζεται πάντα στον επίσημο κρατικό προϋπολογισμό, δημιουργώντας μια αδιαφάνεια που οι διεθνείς οργανισμοί χαρακτηρίζουν ως σημαντική πηγή ευπάθειας που πλήττει τις τράπεζες.
Πολλά από τα περιφερειακά έργα που χρηματοδοτήθηκαν από αυτά τα οχήματα δεν είναι κερδοφόρα, γεγονός που καθιστά δύσκολη την αποπληρωμή των δανείων τους προς τις τράπεζες. Ο οίκος Fitch εκτιμά ότι τα LGFVs εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν ένα έλλειμμα «ικανότητας» εξυπηρέτησης χρέους της τάξης των $7 τρισ.
Εάν σε αυτές τις ζημίες προστεθούν και οι ζημίες των τραπεζών από την μη εξυπηρέτηση των δανείων κυρίως των αφρικανικών χωρών στα πλαίσια του Νέου Δρόμου του Μεταξιού, η πραγματική εικόνα είναι πολύ χειρότερη. Ως γνωστόν οι κινεζικές τράπεζες χρηματοδοτούν την εκτέλεση μεγάλων έργων υποδομών, όπως λιμάνια και σιδηροδρομικά δίκτυα στην Αφρικανική ήπειρο. Σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις, οι κυβερνήσεις αδυνατούν να εξυπηρετήσουν τα τοκοχρεολύσια, τα δάνεια «κοκκινίζουν» και η ιδιοκτησία των υποδομών περνάει σε κινεζικές κρατικές επιχειρήσεις. Τα δάνεια όμως που έχουν «κοκκινίσει» παραμένουν στους ισολογισμούς των τραπεζών.
Κι έτσι οι χρηματιστηριακοί αναλυτές υπολογίζουν ότι οι κρυφές ζημίες των κινεζικών τραπεζών πιθανόν να υπερβαίνουν το 20% των συνολικών δανείων.
Πάντως, οι κινεζικές τράπεζες παραμένουν ελκυστικές για τους θεσμικούς επενδυτές της Κίνας λόγω των σταθερών μερισμάτων τους, τα οποία η κυβέρνηση ενθαρρύνει ως μέσο υποστήριξης της εμπιστοσύνης στην αγορά. Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι τα μερίσματα καταβάλλονται μέσω κάποιων «ειδικών κρατικών προγραμμάτων» αναδιάρθωσης και ανακεφαλαιοποίησης για την στήριξη των τραπεζών. Ωστόσο, και η εμφανιζόμενη κερδοφορία μέσα «σε πολλά εισαγωγικά και πολλούς αστερίσκους», δέχεται πίεση από τα περιορισμένα καθαρά περιθώρια επιτοκίου, καθώς τα χαμηλά επιτόκια δανεισμού που επιβάλει το Πεκίνο για την τόνωση της οικονομίας συμπιέζουν την κερδοφορία.
Δεν θα ήταν υπερβολή εάν λέγαμε ότι τα γιγαντιαίο κινεζικό τραπεζικό σύστημα βρίσκεται «βαθιά μέσα στο κόκκινο». Με την οικονομία της Κίνας να είναι πλήρως ελεγχόμενη από τον σκληρό μηχανισμό του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας, το Πεκίνο βρίσκει τους τρόπους να απορροφά κάθε κρίση που εμφανίζεται. Όμως εδώ δεν μιλάμε πια για μια απλή στεγαστική κρίση, ή μια κρίση από την βιομηχανική υπερπαραγωγή. Αλλά για μια κρίση στην καρδιά του συστήματος. Στις τράπεζες.
