For decades, when people wanted to know where the price of oil would move, they looked towards Riyadh. Today he is increasingly looking towards Beijing.
Six months of war in Iran and almost excluded Straits of Hormuz have overturned one of the world economy's stables. OPEC+ still has the deposits, but cannot market much of its oil. China, on the contrary, acquired something just as powerful: the ability to decide how much oil he will buy and when.
When the conflict broke out, Beijing did not rush to secure cargo at any price. He opened his tanks, restricted imports, kept the fuel inside and let the electric drive and railways absorb part of the shock. In this way he protected his economy, braked the rise of international prices and proved that his dependence on foreign oil is no longer the Achilles heel that many in the West believed.
The result is a historical shift of power: from the organization of large producers to the largest energy buyer on the planet.
Shutterstoc k
OPEC+ lost the steering wheel
The war has, according to analysts, caused the largest oil supply interruption ever recorded. However, its effect on prices was limited by a development that few had anticipated: the unprecedented decline of the Chinese markets.
Since the start of the collision, China has imported about 400 million fewer barrels compared to the corresponding period last year. From March to July, imports of crude fell by 23% on an annual basis. Only this change offset a significant proportion of the quantities lost due to the exclusion of Hormuz.
At the same time, OPEC+'s ability to influence the market shrunk dramatically. According to Reuters estimates, the alliance produced in July about 40% of global oil, from more than 48% before the US and Israel attacks on Iran. Part of the fall is due to the withdrawal of the United Arab Emirates, but the biggest problem is practical: even when countries decide to increase production, they are not always able to export the extra oil.
As of March, the main core of OPEC+ announced six production increases. Most of them stayed on paper. Decisions that once caused a direct rise or fall in prices are now almost unnoticed.
In the 1970s, OPEC controlled about half of world productionIn 2026, the seven main producers of the expanded alliance, including Saudi Arabia and Russia, represent just a quarter.
REUTERS/Maxim Shemetov/File Photo
The stock that no one can count
Beijing's new force was built quietly, for years and at a cost of tens of billions of dollars.
China does not make public either the exact size of its strategic stocks or its total consumption. Analysts are therefore obliged to combine data on the operation of refineries, imports and exports of fuels.
Estimates place total stocks of crude between 1 and 1.4 billion barrels, quantity enough to cover about 120 days of import. As the Wall Street Journal notes, the Chinese stock was last year, according to some calculations, almost 600 million barrels larger than the equivalent American.
The accumulation accelerated from 2024, when China began storing up to 1.2 million barrels daily. It was before the large increase in imports from Russia and Iran, offering slow with great discounts and using the so-called «a shadow fleet» to circumvent Western sanctions. From 2022 to 2025, Chinese imports of Russian oil They increased by 26%, while those from Iran more than doubled.
Το ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι ότι το Πεκίνο δεν χρειάστηκε να αγγίξει αμέσως τα αποθέματά του. Σύμφωνα με τη Vortexa, άρχισε να μειώνει τα εμπορικά αποθέματα μόλις στις αρχές Μαΐου, δύο μήνες μετά την έναρξη των αμερικανικών επιθέσεων. Έκτοτε και έως τα μέσα Αυγούστου αντλούσε περίπου 700.000 βαρέλια ημερησίως, ενώ οι επίγειες στρατηγικές δεξαμενές του φαίνεται να παραμένουν σε μεγάλο βαθμό γεμάτες.
Έκλεισε τις εξαγωγές, έκοψε τη διύλιση
Οι δεξαμενές εξηγούν περίπου το μισό της μείωσης των εισαγωγών. Το υπόλοιπο προήλθε από μια συντονισμένη περιστολή της κατανάλωσης αργού.
Η Κίνα περιόρισε απότομα τις εξαγωγές καυσίμων για να διατηρήσει μεγαλύτερες ποσότητες στο εσωτερικό. Στο δεύτερο τρίμηνο, οι εξαγωγές βενζίνης κατέρρευσαν κατά 93% σε ετήσια βάση, εκείνες του diesel μειώθηκαν κατά ένα τέταρτο and εξαγωγές καυσίμων αεροσκαφών υποδιπλασιάστηκαν.
Με τις διεθνείς πωλήσεις περιορισμένες και τα περιθώρια κέρδους στην εσωτερική αγορά συμπιεσμένα, τα διυλιστήρια κατέβασαν ρυθμούς. Τον Ιούνιο και τον Ιούλιο επεξεργάζονταν περίπου 12,5 εκατ. βαρέλια ημερησίως, από περισσότερα από 15 εκατ. πριν από τον πόλεμο, σύμφωνα με το Oxford Institute for Energy Studies.
Η κίνηση είχε οικονομικό κόστος, αλλά ταυτόχρονα μείωσε κατακόρυφα την ανάγκη για νέο αργό. Έτσι, η Κίνα μετατράπηκε σε «ρυθμιστή της ζήτησης», όπως τη χαρακτηρίζει η Τζουν Γκο της Sparta Commodities – έναν ρόλο που επί δεκαετίες ανήκε στον ΟΠΕΚ+ από την πλευρά της προσφοράς.
REUTERS/Go Nakamura//File Photo
Το ενεργειακό οχυρό του Σι
Η αντοχή αυτή δεν προέκυψε τυχαία. Από το 2014, η ενεργειακή ασφάλεια αποτελεί εθνική προτεραιότητα για τον Σι Τζινπίνγκ. Η μεγάλη κρατική στήριξη στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, την ηλεκτροκίνηση, την πυρηνική και την υδροηλεκτρική παραγωγή δεν εξυπηρετεί μόνο τους κλιματικούς στόχους. Αποτελεί τμήμα μιας στρατηγικής θωράκισης απέναντι σε αποκλεισμούς, κυρώσεις και πολέμους.
Στο πρώτο εξάμηνο του 2026, περίπου τα δύο πέμπτα της ηλεκτρικής ενέργειας στην Κίνα προήλθαν από ανανεώσιμες πηγές. Παράλληλα, τα μισά καινούργια αυτοκίνητα που πωλήθηκαν στη χώρα ήταν ηλεκτρικά ή άλλου τύπου οχήματα νέας ενέργειας.
Το εκτεταμένο δίκτυο φόρτισης και οι δεκάδες χιλιάδες χιλιόμετρα σιδηροδρόμων υψηλής ταχύτητας έδωσαν στους πολίτες εναλλακτικές όταν τα καύσιμα ακρίβυναν. Από τον Ιανουάριο έως τον Ιούλιο, η οδική κυκλοφορία μειώθηκε κατά περίπου 2%, ενώ οι σιδηροδρομικές μετακινήσεις αυξήθηκαν κατά 4%.
Στην εξίσωση παραμένει και ο άνθρακας. Η μετατροπή του σε χημικά προϊόντα είναι ακριβότερη από τη χρήση πετρελαίου ή φυσικού αερίου, αλλά τα εγχώρια κινεζικά αποθέματα είναι τεράστια. Όπως εξηγεί η Χέλεν Τσιάο της Bank of America, η πολυετής ανάπτυξη αυτής της τεχνολογίας πρόσθεσε ακόμη μία γραμμή άμυνας απέναντι σε μια διακοπή του πετρελαϊκού εφοδιασμού.
Η πρόβα για μια σύγκρουση στην Ταϊβάν
Το σημαντικότερο συμπέρασμα για το Πεκίνο δεν αφορά μόνο το Ιράν, αλλά την Taiwan.
Πριν από τον πόλεμο, η Κίνα εισήγαγε περίπου το 70% του πετρελαίου που κατανάλωνε. Το μεγαλύτερο μέρος αυτών των φορτίων διέρχεται από τα Στενά της Μάλακκα, κοντά στη Σιγκαπούρη – ένα θαλάσσιο πέρασμα που θα μπορούσε να αποκλειστεί από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους σε περίπτωση στρατιωτικής αναμέτρησης.
Η έως τώρα διαχείριση της κρίσης έδειξε ότι η Κίνα μπορεί να μειώνει τις εισαγωγές της για μήνες, να επιστρατεύει τα αποθέματα και να μεταφέρει μέρος της ζήτησης από τα υγρά καύσιμα στον ηλεκτρισμό. «Το πετρέλαιο δεν είναι η αχίλλειος πτέρνα που νομίζαμε», υπογραμμίζει η Μίχαλ Μέινταν, επικεφαλής ερευνών για την κινεζική ενέργεια στο Oxford Institute for Energy Studies.
Για τη Δύση, αυτό σημαίνει ότι μια από τις βασικές παραδοχές γύρω από την κινεζική ευαλωτότητα χρειάζεται επανεξέταση. Ένας ενεργειακός αποκλεισμός θα εξακολουθούσε να προκαλεί μεγάλη ζημιά, αλλά δύσκολα θα επέφερε το γρήγορο οικονομικό γονάτισμα στο οποίο ενδεχομένως θα υπολόγιζαν οι σχεδιαστές του.
REUTERS/Tingshu Wang
Η ισχύς έχει και κόστος
Το Πεκίνο δεν μπορεί, βεβαίως, να διατηρήσει επ’ αόριστον τόσο χαμηλές εισαγωγές. Όσο το Ορμούζ παραμένει κλειστό, η κυβέρνηση θα πρέπει να ισορροπεί ανάμεσα στην προστασία των αποθεμάτων και στη στήριξη της οικονομικής δραστηριότητας.
Η απώλεια των επικερδών εξαγωγών βενζίνης και ντίζελ πλήττει τα διυλιστήρια, ενώ η επιβράδυνση διαχέεται στη μεταποίηση. Ο Λάρι Χου, επικεφαλής οικονομολόγος της Macquarie για την Κίνα, εκτιμά ότι το 90% της υποχώρησης της βιομηχανικής παραγωγής στο δεύτερο τρίμηνο συνδεόταν με την αλυσίδα πετρελαίου and πετροχημικών. Η άνοδος των ενεργειακών τιμών συνέβαλε επίσης ώστε η ανάπτυξη να υποχωρήσει στον χαμηλότερο ρυθμό από τα τέλη του 2022.
Ωστόσο, η σύγκριση με άλλες ασιατικές οικονομίες είναι αποκαλυπτική. Ενώ κυβερνήσεις αναγκάστηκαν να επιβάλουν δελτία καυσίμων, αυξήσεις τιμών και περικοπές υπηρεσιών, η Κίνα απέφυγε μια σοβαρή εσωτερική ενεργειακή κρίση. Περιορίζοντας τις αγορές της, συγκράτησε μάλιστα τις διεθνείς τιμές και, ειρωνικά, μείωσε την πίεση που θα ένιωθαν οι Αμερικανοί καταναλωτές στις αντλίες.
Ο νικητής που δεν έριξε ούτε μία βολή
THE Πολ Κρούγκμαν προχωρά ακόμη περισσότερο, υποστηρίζοντας ότι η Κίνα είναι ο πραγματικός γεωπολιτικός νικητής του πολέμου στο Ιράν. Το Πεκίνο δεν συμμετείχε άμεσα στις μάχες, αλλά είδε την αμερικανική στρατιωτική αξιοπιστία να δοκιμάζεται, τις δυτικές συμμαχίες να κλονίζονται και το γουάν να αποκτά μεγαλύτερο ρόλο στις συναλλαγές που παρακάμπτουν τις αμερικανικές κυρώσεις.
Η διατύπωση είναι σκόπιμα αιχμηρή, όμως στην αγορά πετρελαίου η μετατόπιση είναι ήδη ορατή. Ο OPEC+ δεν έχασε τα κοιτάσματά του, έχασε όμως –τουλάχιστον προσωρινά– την ικανότητα να ορίζει το παιχνίδι. Η Κίνα απέκτησε δύναμη όχι επειδή αντλεί περισσότερο πετρέλαιο, αλλά επειδή μπορεί να αγοράζει λιγότερο ακριβώς τη στιγμή που ο κόσμος περιμένει ότι θα αγοράσει περισσότερο.
Το Πεκίνο προετοιμαζόταν επί χρόνια για έναν ενεργειακό πόλεμο. Όταν αυτός ξέσπασε, αποδείχθηκε ότι είχε ήδη γεμίσει τις δεξαμενές, ηλεκτροδοτήσει τις μετακινήσεις του και κατασκευάσει την άμυνά του. Και, χωρίς να ρίξει ούτε μία βολή, πήρε στα χέρια του έναν από τους ισχυρότερους μοχλούς της παγκόσμιας οικονομίας.
preferred source on Google
To show more articles by Maritime in your searches easily and quickly, you must add the site to your preferred sources. You can do it by going Here..
