Η ερώτηση του κυρίου που καθόταν στο τραπεζάκι του φούρνου-καφετέριας και με σταμάτησε απαιτητικά καθώς περνούσα δίπλα του, ήταν ανατριχιαστικά ακριβής. «Του χρόνου τέτοια μέρα, ποιον θα έχουμε πρωθυπουργό, κύριε δημοσιογράφε;». Πλην εγώ, σαράντα χρόνια στο κουρμπέτι, τους έχω σπουδάσει αυτούς τους χαριτωμένους τύπους.
Άγνωστοι εξυπνάκηδες, που με ύφος χιλίων καρδιναλίων σε σταματούν και σου κάνουν μια δήθεν ερώτηση παγίδα (επειδή ξέρουν ή νομίζουν πως ξέρουν τι πιστεύεις), οπότε θέλουν να εντυπωσιάσουν το παρεάκι τους αποστομώνοντας σε. Ήμουν έτοιμος το λοιπόν. «Ο Λυμπερόπουλος» του απάντησα κι έφυγα προς τον πάγκο με τα ψωμιά.
Φυσικά, μου την είχε στήσει στον γυρισμό. Στενόμακρο το μαγαζί, δεν είχα διαφυγή. «Ποιος Λυμπερόπουλος, ο Θύμιος;» με ρώτησε με σμιχτά τα φρύδια. Φίρμα λοιπόν ο Θύμιος ο ταξιτζής, όλοι τον ξέρουν. «Όχι, ο Παναγιώτης Λυμπερόπουλος» του απάντησα εγώ, «εκτός κι αν είναι ο Πικραμένος». Εκεί ήταν που μπερδεύτηκε τελείως. «Ο Πικραμένος; Ποιος Πικραμένος; Μα τι είναι αυτά που μου λες; Ποιος θα ναι ο αυριανός πρωθυπουργός σε ρώτησα».
«Κι εγώ λοιπόν σου απάντησα. Μάλλον ο Λυμπερόπουλος, αλλά δεν αποκλείω και τον Πικραμένο». Με κοίταξε χαζά. «Ο Παναγιώτης Πικραμένος;» Θυμόταν και τον Παναγιώτη Πικραμένο ο αθεόφοβος. Ενημερωμένος ο καφενόβιος, πλην τον αποστόμωσα εντελώς. «Όχι. Ο Μιχαήλ Πικραμένος».
Η συζήτηση έγινε αυτόχρημα σουρεαλιστική, με τον προπετή να χάνει την πρωτοκαθεδρία της σύναξης, καθώς οι υπόλοιποι συνταξιούχοι της παρέας του έπαψαν να ασχολούνται μαζί του και στράφηκαν σε μένα, γεμάτοι απορία για τους γρίφους που είχα ρίξει στο φουρνοτράπεζο.
«Μα ποιοι είναι αυτοί;» πετάχτηκε ένα γεροντάκι που μασουλούσε ένα πλαστικό κουλουράκι, απ’ αυτά που κερνάνε οι φούρνοι μαζί με τον ελληνικό. Του ‘φυγαν και λίγα ψίχουλα μαζί με την ερώτηση. Απάντησα επιτέλους. «Ο Πρόεδρος του Αρείου Πάγου και ο Πρόεδρος του Συμβουλίου Επικρατείας. Παναγιώτης Λυμπερόπουλος και Μιχαήλ Πικραμένος.
Σοβαροί και μορφωμένοι άνθρωποι, μια χαρά για να τους έχουμε ως υπηρεσιακούς πρωθυπουργούς για ένα-δυο χρόνια, όσο θα γίνονται και θα ξαναγίνονται εκλογές. Είτε ο ένας, είτε ο άλλος. Θα φτιάξουν κι ένα ωραίο υπουργικό συμβούλιο με δικαστές, τεχνοκράτες και τραπεζίτες, όλα καλά θα πάνε ως το 2029-30.»
Οι συνταξιούχοι και κυρίως ο εξυπνάκιας, βουβάθηκαν απότομα κάτω από το βάρος του υπερβατικού σεναρίου που τους αποκάλυψα. «Μα τι είναι αυτά που μας τσαμπουνάς;» αποφάσισε επιτέλους να ανακτήσει τον έλεγχο της κουβέντας. «Σας τσαμπουνώ το επικρατέστερο και πιο ρεαλιστικό σενάριο που υπάρχει, στην πολύ πιθανή περίπτωση να μην υπάρξει αυτοδυναμία. Το οποίο σενάριο εσείς εύχεστε με την ψυχή σας.
Γι αυτό δεν με σταματήσατε; Να μου πείτε ότι ο Κυριάκος θα φύγει διότι δεν τον θέλει το 70% του κόσμου; Σύμφωνοι λοιπόν, να φύγει. Αλλά στην θέση του δεν θα ‘ρθει ούτε ο Σαμαράς, ούτε ο Δένδιας, ούτε ο Τσίπρας, ούτε ο Ανδρουλάκης, ούτε ο Βελόπουλος, ούτε ο Κουτσούμπας.
Ούτε οι αριθμοί βγάζουν τέτοιο πράγμα, ούτε προβλέπεται συνταγματικά, ούτε αυτός που θα πάρει 3% έχει την πολιτικοηθική νομιμοποίηση να διώξει εκβιαστικά αυτόν που θα πάρει 30%, επειδή του ‘χει γινάτι. Εκλογές θα γίνονται και θα ξαναγίνονται ώσπου να βρεθεί λύση, με έναν υπηρεσιακό δικαστικούλη να μας κυβερνά στο ενδιάμεσο, διεκπεραιωτικά.
Για κανένα-δυο χρονάκια λοιπόν, απ’ αυτόν θα ζητάτε επιδόματα, ενισχύσεις, πάσο στις βενζίνες και στα πετρέλαια. Αυτός θα αντιμετωπίσει τον Ερντογάν αν συμβεί κάτι στα εθνικά, αυτός θα διαχειρίζεται δυο πολέμους στην περιοχή μας, αυτός θα αντιμετωπίσει κάποια παγκόσμια κρίση ομολόγων… όλα μια χαρά θα πάνε. Τι πρόβλημα έχετε; Αφού ο τρισκατάρατος θα ‘χει φύγει…».
Ε, μα δεν άντεξα. Παλαβομάρα αυτοί; Τρολάρισμα εγώ.
