As Mr Pierrakakis announced at the Gala Dinner of the 7th Conference of
Economic Chamber of Greece, the Ministry of National Economy and
Finance will now determine the due diligence measures of accountants.
ADE will maintain its supervisory role and the Economic
Chamber of Greece will have the authority to enforce disciplinary action
sanctions through its institutions.
See the entire speech:
Press Releases Ministry of National Economy and Finance
Speech by Minister of National Economy Kyriakou Pierrakakis at Gala Dinner of the 7th Conference of the Economic Chamber of Greece, on "The World in Disruption"
It is a great honour to be here today, indeed with multiple qualities as you have said, but I will mention another status, that of the member of the Chamber of Economics, which is extremely crucial for me to be able to monitor among others regardless of my current status and what you do as an activity. And I think you are extremely active and that all of your actions have played a key role in actually being able to have osmosis, State and Chamber, and metabolize your proposals into actions - that is exactly what we tried to do.
Your conference is an international conference that concerns not only economic indicators and figures, but the societies, security and perspectives of citizens.
And in this new reality, economic policy is now gaining a deeper role.
•Because today it is not just growth that is enough.
•He needs resistance against seizures.
•Stability within uncertainty.
•Confidence that our societies can feel safe against the truly very big changes that are taking place around us.
The international situation, the truth is, is perhaps more complex than ever in recent decades.
I start with what we are basically discussing, the crisis in the Middle East and the truth is that the expectations of a rapid de-escalation of the crisis have not, so far, been confirmed. And this crisis acts as a risk multiplier for the global economy and, by extension, for Europe and Greece. In recent hours efforts and negotiations have been made to deescalate tension. We hope this time that there will be substantial progress and that a path of greater stability and peace will be opened. However, our job, our responsibility, is always to be vigilant and always keep an eye on events.
The effects of the crisis are already visible.
•Energy markets react with strong volatility.
•The cost of maritime transport is increasing.
•The risk premiums are being launched.
The critical trade corridors, apparently the Straits of Hormuz but not only, from the Suez Canal to the Mediterranean and of course to the Straits of Hormuz, are under pressure.
This practically means another everyday life:
•At higher energy costs,
•With more expensive goods,
•With delays in the supply chain,
•With more pressure for households and businesses.
Citizens feel this pressure every day, especially the most vulnerable and of course so do businesses.
According to the International Monetary Fund, an increase in oil price by $10 a barrel can limit global growth by about 0.2 percentage points.
Don't sound small to you, even though economists.
It's not. And so our responsibility is to be prepared even for the most difficult scenarios.
In this fragile environment, I start from Europe, our continent is asked to balance on a thin line.
Support its societies and at the same time maintain its budgetary stability and credibility.
Europe today is at a very critical crossroads.
He has geopolitical instability. The age of geopolitical innocence, we would say, is over for Europe, whether we are talking about Russia's invasion of Ukraine, or we are talking about the issues that have arisen in relations with the United States, China, the international geopolitical puzzle that we manage, but also about energy uncertainty, technological competition and, of course, pressure on development. That is why Europe’s response cannot be either hesitant or fragmentary.
It must be strategic, unified and decisive.
No country alone can cope effectively with crises of this magnitude.
We need joint European planning and certainly faster coordination.
First of all, we need targeted and effective measures to protect the most vulnerable citizens and the most exposed businesses without risking new budgetary imbalances.
But all of this ultimately is just the beginning.
Because the real challenge is strategy.
To date the criticism we hear in Europe is that we have limited ourselves to crisis management. Europe cannot do that, it must shape its future.
And that means, first of all, energy autonomy.
To reduce its dependence on fossil fuels and unstable geopolitical zones.
Invest even more dynamically in renewable energy sources, electrical connections and European energy networks.
This is a policy of security and economic resilience.
Here I would mention that at the last meeting of the Eurogroup, which we had a few days ago, the International Monetary Fund presented us with a survey that has done an assessment of the measures. And what we saw in this valuation was that the intensity of what we experience financially is 12% less than it would have been because of the moves we have made after 2022. That is, further diversification of energy and obviously further investment in our energy infrastructure. Is that enough? Nope. We have to do more. And what we are certainly all stressing at European level is what you do in a crisis, it has the following characteristic: it remains.
The results of policies taken in the 1970 ’ s, after the two oil crises, remained to date. We first discovered Soviet energy, then 40% of global nuclear infrastructure, the European rather nuclear infrastructure was built then, exploration of oil resources increased and the International Energy Agency was created. There were positive and negative consequences. The things that happened then. But the things that happened at the time affected us, actually, to this day.
So everything you do in the short term will come to affect you in the long term. And that is something we know and we certainly need to know and understand it further.
We also need in Europe and strategic instruments to stimulate competitiveness, that is also the spirit of the Dragi and Letta reports that we are discussing which include strengthening the digital economy, investing in artificial intelligence and supporting innovation.
We have many possibilities but global competition will not wait long for Europe.
And here is perhaps the greatest challenge of our time:
We must have as a continent the size, speed and confidence required by the new international reality.
And that means:
•Larger, stronger banks.
•Deeper and more functional capital markets.
Here to say that we as Greece have played, you will allow me to say, a leading role in this movement, in this process : Unicredit to Alphabank, Euronext on the Athens Stock Exchange – things that in other countries even today are requested, and they discuss them – we did. And we did it last year. And this shows that we understand this very simple – and I say it before Greek companies – European champions we need, not just national champions. This concerns not only Greece and a country the size of Greece, it concerns Germany, France, the Netherlands, Italy, Spain and the largest countries, because it is the only way to compete internationally.
Εδώ επιτρέψτε μου να πω και να αναφερθώ επίσης σε ένα διάγραμμα το οποίο έδειξα στους συναδέλφους μου στην τελευταία συνεδρία στην Eurogroup, το οποίο ήταν το μέσο μέγεθος των τραπεζών στην Ευρώπη. Και η σύγκρισή τους με τις αντίστοιχες της Αμερικής και της Κίνας είναι πολύ μικρότερες. Έχουμε λιγότερες συγχωνεύσεις και εξαγοράς μετά την μεγάλη κρίση του 2008-2009 στην Ευρώπη και οι τεχνολογικές επενδύσεις των ευρωπαϊκών τραπεζών είναι πολύ μικρότερες από αυτές που κάνουν μια αμερικάνικη και μια κινέζικη τράπεζα.
Έτσι όπως πάει, όμως, και έτσι όπως κινείται η τεχνολογία, πώς θα μπορέσουν να ανταγωνιστούν παγκοσμίως; Γιατί οι καμπύλες αυτές, το ξέρετε καλά, της καινοτομίας, είναι εκθετικές. Εμείς, δυστυχώς, συνήθως, σκεφτόμαστε και δρούμε γραμμικά. Βλέπουμε τι είχε γίνει το τελευταίο δίμηνο και φανταζόμαστε ότι λίγο πολύ το επόμενο δίμηνο τα πράγματα θα πάνε αντιστοίχως. Δεν συμβαίνει έτσι. Και δεν συμβαίνει έτσι, ειδικά στην καινοτομία. Το καλό ποιο είναι με την Ευρώπη; Έχει ένα κοινό χαρακτηριστικό με μας, ως Ελλάδα.
Όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης έγινε Πρωθυπουργός το 2019, η αλήθεια είναι ότι είχαμε πολλές ιστορικές εκκρεμότητες. Το καλό με τις πολλές ιστορικές εκκρεμότητες είναι ότι σου δίνουν την αναπτυξιακή ώθηση του προφανούς. Δηλαδή, έχεις πράγματα τα οποία ξέρεις ότι είναι σε συμπιεσμένο ελατήριο και αν τα κάνεις θα σου δώσουν μια αναπτυξιακή ώθηση, η οποία βρίσκεται εκεί και την οποία άλλες χώρες είχαν ήδη ανακαλύψει.
Σας παραπέμπω στην πολιτική για τα Μη Κρατικά Πανεπιστήμια ή γενικότερα για τη διεθνοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Καταλήξαμε να είμαστε μια χώρα η οποία στέλνει πάρα πολλούς φοιτητές στο εξωτερικό, αναντίστοιχα πολλούς με το μέγεθός της, χωρίς να λέω ότι αυτό είναι κάτι αρνητικό – και εγώ ίδιος έχω σπουδάσει, έχω κάνει ένα κομμάτι των σπουδών μου στο εξωτερικό- και πολλοί από εσάς, αλλά είναι άλλο πράγμα αυτό να είναι επιλογή και άλλο πράγμα αυτό να είναι ανάγκη, για πολλούς.
Λοιπόν, είναι εντυπωσιακό, ξέρετε, το πώς αυτό το πράγμα το οποίο μετά από το Νόμο που φέραμε – μόνο στην Κούβα δεν έχει λυθεί- σε όλες τις άλλες χώρες της πλανήτη, είχε λυθεί εδώ και δεκαετίες – ήταν debate, βέβαια, στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, αυτό για κάποιο λόγο, το ‘24, ’25, το ίδιο debate, το οποίο είχε γενιά των γονιών μας και πιο πριν, λοιπόν, αυτό όμως, μας έκανε μια μελέτη Deloitte, για να αναφέρω, που έλεγε ότι η διεθνοποίηση της δημόσιας τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και η άρση του κρατικού μονοπωλίου μαζί ,θα σου δώσουν μια μονάδα στο ΑΕΠ. Και υπάρχουν πολλά τέτοια για την Ελλάδα. Αυτά που αξιοποίησαμε, δηλαδή, εμείς τα τελευταία χρόνια. Λοιπόν, υπάρχουν τέτοια αναπτυξιακά μερίσματα του προφανούς και για την Ευρώπη.
Και το πιο προφανές είναι αυτό το οποίο περιγράφουμε με τον όρο Ένωση Αποταμιεύσεων και Επενδύσεων, να το πω απλά: 10 τρισεκατομμύρια καταθέσεις είναι αυτή τη στιγμή πρακτικά ανενεργές στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα. Δεν κατευθύνονται στην οικονομία, δεν μετατρέπονται σε επενδύσεις, πολλές δε καταλήγουν στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η σύλληψη ποια είναι; Ότι αυτό πρέπει κάπως να το αλλάξουμε. Πώς το αλλάζεις; Το αλλάζεις με το να κεντρικοποιείς την Εποπτεία των κεφαλαιαγορών σου και να δημιουργείς μια πρακτική άρσης των εμποδίων. Γιατί; Για να μπορεί η Ευρώπη να χρηματοδοτεί τις δικές της επιχειρήσεις.
Να κρατά το ταλέντο και την καινοτομία εντός των δικών της συνόρων.
Άρα, πρέπει να άρουμε όλα αυτά τα εσωτερικά εμπόδια τα οποία περιορίζουν την ανάπτυξη. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο επίσης τα υπολογίζει σαν να είναι δασμοί. Λέει μια έκθεση του ΔΝΤ στις υπηρεσίες οι 27 ευρωπαϊκές χώρες είναι σαν έχουν ένα δασμό 110% μεταξύ τους. Αντιστοίχως, στη μεταποίηση το αντίστοιχο νούμερο είναι 44%. Αυτό από μόνο του τι δείχνει; Ότι ενώ εμείς συζητούσαμε για δασμούς με τις Ηνωμένες Πολιτείες, δεν είχαμε λύσει τους δικούς μας αόρατους εσωτερικούς δεσμούς και άρα έχουμε ένα προφανές αναπτυξιακό δυναμικό το οποίο κάθεται εκεί έτοιμο για να απελευθερωθεί.
•μειώνοντας τον κανονιστικό κατακερματισμό.
•ενισχύοντας τη διασυνοριακή χρηματοδότηση
•και διευκολύνοντας την κινητικότητα κεφαλαίων και επενδύσεων.
Όλα αυτά είναι εμπόδια στην ίδια την ευρωπαϊκή προοπτική.
Υπάρχει άλλο ένα βήμα, επίσης, το οποίο η Ευρώπη πρέπει να κάνει άμεσα και αυτό είναι το ψηφιακό ευρώ.
Σε έναν κόσμο όπου το χρήμα ψηφιοποιείται και οι τεχνολογικές ισορροπίες αλλάζουν ραγδαία, πρέπει να διασφαλίσουμε τη νομισματική μας κυριαρχία και τη στρατηγική μας αυτονομία. Και το ψηφιακό ευρώ βασικά θα είναι το θεμέλιο για μια νέα εποχή οικονομικής εμπιστοσύνης ειδικά ενώ η κυβέρνηση των ΗΠΑ και γενικά οι ΗΠΑ έχουν αποφασίσει να μην δημιουργήσουν ψηφιακό δολάριο. Αυτή είναι μια απόφαση που την έχει λάβει η Κίνα, αντίστοιχα για το νόμισμά της, αλλά οι ΗΠΑ θα δράσουν μόνο από την ιδιωτική καινοτομία στο χρηματοπιστωτικό τους σύστημα. Άρα εδώ έχουμε μια στρατηγική ευκαιρία για την Ευρώπη, μέσα στα επόμενα χρόνια, ελπίζουμε κοντινά.
Και εκεί είναι που θα κριθεί ο ρόλος μας στη νέα παγκόσμια πραγματικότητα. Αν θα αποκτήσει τη δύναμη να ηγείται και να επηρεάζει τις διεθνείς εξελίξεις ή αν θα ακολουθεί παθητικά αποφάσεις τρίτων.
Η απάντηση οφείλει να είναι αυτονόητη.
Ladies and gentlemen,
Σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα έχει αλλάξει ρόλο.
Από χώρα που κάποτε βρισκόταν στο επίκεντρο της κρίσης, θεωρούμαστε υπόδειγμα ανάκαμψης και ανθεκτικότητας.
•Η ελληνική οικονομία, ακόμη και σε τόσο δύσκολους καιρούς, αναπτύσσεται με ρυθμό κοντά στο 2%- ο ρυθμός αυτός κρατείστε ότι είναι σχεδόν διπλάσιος από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
•Οι επενδύσεις αυξάνονται να αναφέρω τις επενδύσεις και τις εξαγωγές, με ποιο σκεπτικό; Αυτά είναι τα δύο χαρακτηριστικά του μοντέλου που απέτυχε και μας έβαλε στην κρίση. Όταν αναλάβαμε τη διακυβέρνηση της χώρας το 2019, οι επενδύσεις ήταν στο 11% του ΑΕΠ με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο να είναι στο 21%. Τώρα, πολύ σύντομα, οι επενδύσεις θα βρεθούν πάνω από 17%, κοντά στο 18%. Έχουμε ακόμη δρόμο να διανύσουμε. Το ίδιο συμβαίνει και με τις εξαγωγές, από όταν μπήκαμε σε καθεστώς χρεοκοπίας, ουσιαστικά, ήταν κάπου στο 20%. Τώρα είναι στο 42%. Ο ευρωπαϊκός μέσος όρος, επίσης, είναι 51%. Άρα, και εκεί υπάρχουν βήματα να γίνουν, αλλά είμαστε στη σωστή διαδρομή.
•Και βέβαια, η ανεργία έχει μειωθεί κοντά στο 8% και οδεύει σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα ενώ στην κορύφωση της οικονομικής κρίσης ήταν στο 27%.
•Λίγα λόγια τώρα για το Δημόσιο Χρέος, γιατί είναι κομμάτι… είναι εδώ και ο κύριος Τσάκωνας, που με παρακολουθεί με ενδιαφέρον, έχω χαρακτηρίσει τον ΟΔΔΗΧ και τη δουλειά του κύριου Τσάκωνα προσωπικά, ότι είναι οι «σιωπηλοί ήρωες της ελληνικής κρίσης», υπόδειγμα δημοσίων λειτουργών και ο ίδιος προσωπικά – δεν του αρέσει να το λέω από μικροφώνου, γι’ αυτό το λόγο το κάνω με πολύ μεγάλη χαρά. Έχουν κάνει σπουδαία δουλειά και αξίζουν το χειροκρότημά μας πραγματικά.
Γιατί το αναφέρω αυτό; Γιατί έχουμε την πιο ταχεία αποκλιμάκωση χρέους στον κόσμο. Κομμάτι, φυσικά, αυτής της δουλειάς είναι η οικονομική πολιτική, κομμάτι, όμως, είναι και η δουλειά που κάνει ο ΟΔΔΗΧ και τα στελέχη του. Και το δημόσιο χρέος ακολουθεί σταθερά καθοδική πορεία, ο στόχος είναι να είναι κάτω από το 120% του ΑΕΠ, έως το 2029.
Κυρίες και κύριοι, αυτή είναι προϋπόθεση οικονομικής σταθερότητας και εθνικής κυριαρχίας. Τόσο απλά.
Γιατί όσο μειώνεται το χρέος, τόσο ενισχύεται η δυνατότητα της χώρας να αποφασίζει με μεγαλύτερη ελευθερία για το μέλλον της, χωρίς εξαρτήσεις και χωρίς να μεταφέρει τα βάρη στις επόμενες γενιές.
Ταυτόχρονα, μειώνεται το κόστος εξυπηρέτησής του, το οποίο είναι επίσης πολύ σημαντικό, δημιουργείται περισσότερος δημοσιονομικός χώρος για την κοινωνία, τις επενδύσεις και την ανάπτυξη.
Ένα χαρακτηριστικό θα πω ότι μόνο από τις πρόωρες αποπληρωμές δανείων που έχουν πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα, η χώρα εξοικονομεί περίπου 200 εκατομμύρια ευρώ ετησίως σε τόκους.
Αυτοί οι πόροι που μπορούν να στηρίξουν τα εισοδήματα και να ενισχύσουν περαιτέρω την αναπτυξιακή δυναμική και νομίζω ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό – και επιτρέψτε μου να το επαναλάβω αυτό γιατί το λέω συχνά – να θεμελιωθεί η πεποίθηση μιας γενιάς ότι δεν θα περάσει ξανά τον λογαριασμό στην επόμενη, όπως τον παρέλαβε η ίδια.
Είναι το ελάχιστο χρέος μας και το ελάχιστο μάθημα αυτού που βίωσε συνολικά η ελληνική κοινωνία. Και γι’ αυτό το λόγο επιτρέψτε μου να πω πόσο αδόκιμο θεωρώ έναν δημόσιο διάλογο ή έναν κοινοβουλευτικό διάλογο ο οποίος αυτό έρχεται και το υποτιμά. Όταν ακούω από συναδέλφους μου στη Βουλή να λένε «αποπληρώνετε το χρέος, γιατί αποπληρώνετε το χρέος;», και μου θυμίζει το πολύ γνωστό ρητό που είχε ειπωθεί για τους Βουρβόνους «δεν έμαθαν τίποτα, δεν ξέχασαν τίποτα». Και είναι το ελάχιστο το οποίο οφείλουμε να κάνουμε, να μην επαναλάβουμε το ίδιο λάθος.
Κυρίες και κύριοι, αυτή η πορεία
•Είναι αποτέλεσμα επιλογών.
•Είναι αποτέλεσμα πολιτικής.
•Είναι αποτέλεσμα μεταρρυθμίσεων.
Είναι η μετάβαση σε ένα νέο παραγωγικό μοντέλο – πυρήνας και του ενδιαφέροντος σας ως Οικονομικό Επιμελητήριο.
Από την κατανάλωση, στην παραγωγή.
Από την εσωστρέφεια, στην εξωστρέφεια.
Ανέφερα τις εξαγωγές μαζί με τις επενδύσεις, όλα αυτά είναι πολύ σωστά και θετικά βήματα.
Αλίμονο εάν εφησυχάσουμε.
Διότι η διεθνής αβεβαιότητα, όσο και αν πατάμε πιο καλά στα πόδια μας, σίγουρα επηρεάζει και εμάς, σίγουρα επηρεάζει και την ελληνική οικονομία, διότι
•Το ενεργειακό κόστος πιέζει.
•Οι διεθνείς αγορές παραμένουν ευαίσθητες.
Και αυτό σημαίνει ένα πράγμα:
Η πρόοδος δεν είναι ποτέ δεδομένη.
Πρέπει να τη διεκδικείς καθημερινά.
Και αυτό ακριβώς κάνουμε.
Όσα έχει πετύχει η ελληνική οικονομία- δηλαδή η ελληνική κοινωνία – τα τελευταία χρόνια, είναι σήμερα η βάση αυτής της ανθεκτικότητας.
Μας επιτρέπουν να στεκόμαστε δίπλα στους πολίτες όταν οι συνθήκες δυσκολεύουν, να τους στηρίζουμε και να αντιμετωπίζουμε τις διεθνείς αναταράξεις με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Πιστέψτε με, σίγουρα με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση από αυτή με την οποία τις αντιμετωπίζουν άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Γιατί είναι τελείως διαφορετικός ο κόσμος του 2026 από τον κόσμο του 2016 όταν κάθεσαι στο τραπέζι με τους ευρωπαίους συναδέλφους σήμερα ως Έλληνας Υπουργός Οικονομικών. Σε αυτό το πλαίσιο, η κυβέρνηση προχώρησε σε ένα ολοκληρωμένο πακέτο μέτρων, ύψους 800 εκατομμυρίων ευρώ για την αντιμετώπιση των συνεπειών της διεθνούς κρίσης και αυτή η παρέμβαση στηρίζεται σε τρεις βασικές αρχές.
Η πρώτη αρχή είναι η στόχευση. Τα μέτρα κατευθύνονται ότι εκεί που υπάρχει πραγματική ανάγκη, σε αυτούς που πιέζονται περισσότερο, οικογένειες με παιδιά, συνταξιούχοι, ενοικιαστές, αγρότες, να επαναλάβω κάτι που ειπώθηκε προχθές, επίσης, στη συνεδρίαση του Eurogroup.
Απέδειξε η ανάλυση που μας έκανε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ότι τα μη στοχευμένα μέτρα, αναφέρω εδώ μέτρα όπως αυτά τα οποία προτείνουν σήμερα πολλά κόμματα της αντιπολίτευσης στη Βουλή, εν τέλει καταλήγουν να βοηθούν τους πλούσιους πολύ περισσότερο από τους φτωχούς, με μια αναλογία 3 προς 1. Έρχονται και λένε οι διεθνείς θεσμοί, «στοχεύστε τα μέτρα σας εκεί ακριβώς όπου υπάρχει μεγαλύτερη κοινωνική ανάγκη. Αυτό είναι που θα είναι το πιο παραγωγικό και το πιο ουσιαστικό για τις χώρες σας, τις οικονομίες σας και τις κοινωνίες σας».
Η δεύτερη αρχή είναι η ισορροπία.
Στηρίζουμε την κοινωνία χωρίς να υπονομεύουμε τη δημοσιονομική σταθερότητα.
Τρίτον, η αποτελεσματικότητα.
Δεν εξαγγέλλουμε μόνο έκτακτα ή μόνιμα μέτρα.
Χτίζουμε εργαλεία που λειτουργούν στην πράξη.
Που έχουν αποτέλεσμα. Που φτάνουν στον πολίτη.
Και εδώ θέλω να σταθώ ιδιαίτερα σε έναν κρίσιμο πυλώνα: το ιδιωτικό χρέος.
Πίσω από κάθε οφειλή, το ξέρετε πολύ καλά εσείς και τα μέλη σας, υπάρχουν οι άνθρωποι και οι ιστορίες τους.
Υπάρχουν επιχειρήσεις που δίνουν καθημερινά μάχη για να σταθούν στην αγορά.
Υπάρχουν οικογένειες που αγωνίζονται σκληρά να ορθοποδήσουν.
Γι αυτό η διαχείριση του ιδιωτικού χρέους είναι πολιτική συνοχής.
Είναι πολιτική δεύτερης ευκαιρίας.
Σε αυτή την κατεύθυνση, προχωρήσαμε σε τρεις σημαντικές παρεμβάσεις:
•Η κατάσχεση τραπεζικού λογαριασμού ενός οφειλέτη θα μπορεί πλέον να αίρεται εφόσον έχει εξοφληθεί το 25% της συνολικής οφειλής και έχουν ρυθμιστεί οι υπόλοιπες υποχρεώσεις προς τη φορολογική διοίκηση. Πρόκειται για μια ουσιαστική παρέμβαση που δίνει πραγματική «ανάσα» σε όσους κάνουν προσπάθεια να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους και να επανέλθουν στην οικονομική κανονικότητα.
•Δεύτερον, διευρύνεται σημαντικά η πρόσβαση στον εξωδικαστικό μηχανισμό, πλέον δίνεται η δυνατότητα ένταξης και για οφειλές από 5.000 έως 10.000 ευρώ, που δεν υπήρχε πριν, υπήρχε από 10.000 ευρώ και πάνω. Αυτό αφορά περίπου 300.000 συμπολίτες μας , ανθρώπους που μέχρι σήμερα βρίσκονταν εκτός του πλαισίου ρύθμισης που αποκτούν πλέον ένα ουσιαστικό εργαλείο διαχείρισης των χρεών τους, με όρους βιωσιμότητας και προοπτικής.
•Και τρίτον, οφειλές που κατέστησαν ληξιπρόθεσμες έως και τον Δεκέμβριο του 2023 μπορούν πλέον να ενταχθούν σε καθεστώς έως 72 δόσεων, υπό την προϋπόθεση ότι τυχόν νεότερες οφειλές έχουν εξοφληθεί ή ρυθμιστεί. Και με αυτόν τον τρόπο, διαμορφώνεται ένα πιο ευέλικτο, πιο δίκαιο και πιο λειτουργικό πλαίσιο, που επιβραβεύει τη συνέπεια και δίνει πραγματική δεύτερη ευκαιρία σε όσους θέλουν να σταθούν ξανά στα πόδια τους.
Και εδώ, κυρίες και κύριοι, έρχεται ο δικός σας ρόλος.
Γιατί είστε ενεργοί διαμορφωτές της οικονομίας.
Είστε κρίσιμοι κρίκοι στην αλυσίδα.
Είστε οι άνθρωποι της πρώτης γραμμής.
Ως λογιστές, ως οικονομολόγοι, ως σύμβουλοι επιχειρήσεων και πολιτών, έχετε κάτι εξαιρετικά πολύτιμο:
τη γνώση, την εμπειρία, αλλά κυρίως την εμπιστοσύνη των πολιτών.
Και αυτή η εμπιστοσύνη είναι κεφάλαιο.
Σας καλώ, λοιπόν, να αναλάβετε ενεργό ρόλο.
Να ενημερώσετε τους πολίτες για τις δυνατότητες που υπάρχουν, όπως αυτές που μόλις ανέφερα
Να τους καθοδηγήσετε με υπευθυνότητα.
Να τους βοηθήσετε να αξιοποιήσουν τα εργαλεία που έχουν στη διάθεσή τους.
Και να πω ότι η επιτυχία αυτής της πολιτικής δεν εξαρτάται μόνο από τη νομοθέτηση.
Εξαρτάται από την εφαρμογή.
Και η εφαρμογή περνά μέσα από εσάς.
Η συνεργασία μας, όπως ανέφερε και πριν ο Πρόεδρος, με το Οικονομικό Επιμελητήριο και τους εκπροσώπους του κλάδου είναι ουσιαστική, διαρκής και ειλικρινής και δεν το λέω τυπικά.
Σας ακούμε.
Συζητάμε μαζί σας.
Και όπου διαπιστώνουμε ότι χρειάζονται βελτιώσεις, παρεμβαίνουμε και αλλάζουμε το πλαίσιο.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα – θα επαναλάβω εν πολλοίς αυτά τα οποία ανέφερε πριν ο Πρόεδρος – είναι το θέμα της δέουσας επιμέλειας των λογιστών, αυτό το θέμα μας προβλημάτισε ιδιαίτερα, μαζί με τον διοικητή της ΑΑΔΕ, το συζητήσαμε με το Οικονομικό Επιμελητήριο.
Ο νόμος του 2018 τι προέβλεπε; Προέβλεπε ότι η ΑΑΔΕ είχε ταυτόχρονα την αρμοδιότητα να καθορίζει τα μέτρα δέουσας επιμέλειας, να διενεργεί τους ελέγχους και να επιβάλλει και την κύρωση.
Η ΑΑΔΕ, θα μου επιτρέψετε κ. Πιτσιλή να το επαναλάβω κι αυτό, είναι ένας βαθιά σημαντικός θεσμός, με κρίσιμο έργο, με τρομακτικά υψηλές επιχειρησιακές δυνατότητες.
Ωστόσο, δεν είναι ο επαγγελματικός φορέας, αυτό προέκυψε στη συζήτησή μας και αυτή είναι η αξιολόγηση που κάναμε μαζί με το Διοικητή, αυτός ο οποίος αδειοδοτεί φυσικά πρόσωπα για την άσκηση ενός επαγγέλματος.
Και με αυτό το σκεπτικό, μετά από πρόταση του κ. Κόλλια και σε συνεννόηση με τον Διοικητή της ΑΑΔΕ, αποφασίσαμε να προχωρήσουμε σε αλλαγή του πλαισίου.
Το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών θα καθορίζει τα μέτρα δέουσας επιμέλειας.
Η ΑΑΔΕ θα διατηρεί αυτούσιο τον ελεγκτικό της ρόλο και το Οικονομικό Επιμελητήριο Ελλάδος θα έχει την αρμοδιότητα επιβολής πειθαρχικών κυρώσεων μέσω των θεσμικών του οργάνων.
Γιατί πιστεύουμε ότι οι μεταρρυθμίσεις γίνονται καλύτερες –αυτό αντανακλά το χειροκρότημά σας – όταν προκύπτουν μέσα από συνεργασία, θεσμικό διάλογο και αμοιβαία εμπιστοσύνη.
Και δεν είναι η πρώτη φορά που το αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας βελτιώνει ουσιαστικά τη ζωή των πολιτών.
Στο νομοσχέδιο που θα ψηφίσουμε την επόμενη Τετάρτη, μια σειρά από διατάξεις αποτελούν προϊόν διαλόγου με τους κοινωνικούς και επαγγελματικούς φορείς, όπως η μείωση των προστίμων για εκπρόθεσμες μηδενικές δηλώσεις ΦΠΑ και η κατάργηση προστίμων για δηλώσεις με οφειλή έως 100 ευρώ. Παρεμβάσεις που
•Ενισχύουν την αναλογικότητα,
•Περιορίζουν περιττές επιβαρύνσεις και
•Κάνουν το φορολογικό πλαίσιο πιο δίκαιο και πιο λειτουργικό για πολίτες και επιχειρήσεις.
Ladies and gentlemen,
Η Ελλάδα σήμερα δεν είναι η Ελλάδα του χθες.
Η χώρα επαναπροσδιορίζεται, αλλάζει υπόδειγμα.
Το μεγάλο μας όπλο είναι η ψηφιοποίηση, η οποία είναι εργαλείο παραγωγικότητας, διαφάνειας και ανάπτυξης.
Σημαίνει λιγότερη γραφειοκρατία, λιγότερη ταλαιπωρία, περισσότερη εμπιστοσύνη ανάμεσα στον πολίτη και το κράτος και δεν μπορώ να μην αναφέρω ότι άκουσα σήμερα στο συνέδριό σας τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ να μιλά για δήθεν «ψηφιακή γραφειοκρατία».Και ειλικρινά αναρωτιέμαι:
•Το ότι εδώ και χρόνια εκατομμύρια φορολογικές δηλώσεις προσυμπληρώνονται και οι πολίτες δεν χρειάζεται να προσκομίζουν χαρτιά και δικαιολογητικά, συνιστά «ψηφιακή γραφειοκρατία»;
•Το ότι – κυρίως για τις μικρές επιχειρήσεις – οι δηλώσεις ΦΠΑ προσυμπληρώνονται με βάση τα στοιχεία του myDATA, αποδεικνύει ότι τα συστήματα είναι ασύνδετα;
•Το ότι μπορεί κανείς να εκδώσει ΑΦΜ από το σπίτι του είναι εμπόδιο ή διευκόλυνση;
•Το ότι κλείσαμε τις εφορίες όπως τις ξέραμε και πλέον σχεδόν τα πάντα γίνονται ηλεκτρονικά, είναι οπισθοδρόμηση;
•Το ότι με το myDATA ο έλεγχος γίνεται πιο ποιοτικός, πιο διαφανής και επικεντρώνεται στην ουσία, αντί για τυπικές παρεμβάσεις, είναι πισωγύρισμα;
Υπάρχουν ακόμη εκκρεμότητες; Φυσικά. Προφανώς και υπάρχουν.
Υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης; Σαφώς. Αλλά, επιτρέψτε μου να το πω και δεν το λέω μόνο εγώ, το λέει το σύνολο των πολιτών σε κάθε δημοσκόπηση όταν τους ρωτάμε για τον ψηφιακό μετασχηματισμό της χώρας, για το gov.gr και για τις 2.200 υπηρεσίες του. Έχουμε κάνει άλματα.
Γι’ αυτό και μου κάνει εντύπωση η κριτική του κ. Ανδρουλάκη.
Την ώρα που συζητάμε για τεχνητή νοημοσύνη, αυτοματοποίηση και ψηφιακά οικοσυστήματα, εκείνος μιλά λες και βρισκόμαστε ακόμη στην εποχή του Κώδικα Βιβλίων και Στοιχείων και στα τριπλότυπα.
Ίσως ο συνάδελφός σας λογιστής να πρέπει να τον ενημερώσει ότι η Ελλάδα έχει ήδη αλλάξει εποχή.
Και το πραγματικό ερώτημα πλέον είναι ποιοι μπορούν και ποιοι δεν μπορούν να την ακολουθήσουν.Κυρίες και κύριοι
Πλέον, επενδύουμε στρατηγικά σε τομείς που μπορούν να μας δώσουν συγκριτικό πλεονέκτημα:
Στην ενέργεια, με διασυνδέσεις, με επενδύσεις, με ανανεώσιμες πηγές.
Στα logistics, αξιοποιώντας τη γεωγραφική μας θέση ως πύλη της Ευρώπης.
Στην τεχνολογία και την καινοτομία, δημιουργώντας ένα νέο παραγωγικό οικοσύστημα.
Τα λιμάνια μας αναβαθμίζονται.
Οι υποδομές μας εκσυγχρονίζονται.
Η Ελλάδα γίνεται κόμβος.
Όλα αυτά συνιστούν στρατηγική επιλογή.
Είναι εθνικός στόχος.
Αλλά η μεγαλύτερη καλώς ή κακώς πρόκληση παραμένει μπροστά μας: να διασφαλίσουμε ότι αυτή η ανάπτυξη θα είναι διαρκής και βιώσιμη.
Να αυξήσουμε την παραγωγικότητα.
Να μειώσουμε τις ανισότητες.
Να ενισχύσουμε την εμπιστοσύνη.
Και επιτρέψτε μου, κλείνοντας, μια ακόμη σκέψη:
Οι κρίσεις δεν είναι ποτέ εύκολες.
Δεν είναι ποτέ ανώδυνες, το μάθαμε καλά.
Αλλά είναι οι στιγμές που ξεχωρίζουν οι κοινωνίες που προχωρούν από τις κοινωνίες που επιλέγουν να μείνουν πίσω.
Και σίγουρα αυτές οι οποίες και τα πολιτικά τους συστήματα απλώς αναπαράγουν το λεξιλόγιο των προηγούμενων δεκαετιών, συνιστούν στην καλύτερη περίπτωση το ρητό του Μαρξ. Η ιστορία που επαναλαμβάνεται ως φάρσα.
Λοιπόν, δεν έχουμε το περιθώριο ούτε την πολυτέλεια της φάρσας. Και σίγουρα δεν έχουμε τον χρόνο.
Η χώρα μας απέδειξε ότι μπορεί να αντέξει.
Το απέδειξε με κόστος, το απέδειξε με θυσίες, όχι μόνο με τον ιδρώτα του ελληνικού λαού, μιας και όλοι βιώνουμε και το βιώσαμε πάρα πολύ χαρακτηριστικά το μάθημα των προηγούμενων δεκαετιών, με το αίμα του ελληνικού λαού, εγώ θα πω, το αποδείξαμε με τεράστια κόστη. Τώρα καλούμαστε να αποδείξουμε κάτι πιο δύσκολο.
Τώρα καλείται να αποδείξει κάτι ακόμη πιο δύσκολο: Μπορούμε ή όχι να ηγηθούμε;
Μπορούμε με σχέδιο, με υπευθυνότητα, με αυτοπεποίθηση. Πιστεύω ότι μπορούμε
Και με τη δική σας συμβολή, με τη συμβολή όλων, είμαι απολύτως βέβαιος ότι θα το καταφέρουμε.
Σας ευχαριστώ από καρδιάς.
