Στις αρχές του 2027 είναι προγραμματισμένη η κυκλοφορία του βιβλίου των απομνημονευμάτων της Κριστίν Λαγκάρντ. Ο τίτλος του, «Lady First». Αναμενόμενο. Υπήρξε η πρώτη γυναίκα υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας, η πρώτη γυναίκα που ηγήθηκε του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της ΕΚΤ. Γιατί όχι και η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας; Ηδη υπέβαλε την παραίτησή της από τη θέση της επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Οι προεδρικές εκλογές πλησιάζουν και τα σενάρια φουντώνουν.
Το βιβλίο «Lady First» με τα απομνημονεύματα της Κριστίν Λαγκάρντ
Στις 30 Σεπτεμβρίου 2026 η πρόεδρος της ΕΚΤ έδωσε συνέντευξη στη γαλλική, καθολικού προσανατολισμού, ημερήσια εφημερίδα «La Croix». Εμφανίστηκε με τσιρότα στο πρόσωπο εξαιτίας μιας μικρής χειρουργικής επέμβασης στην οποία υποβλήθηκε, αλλά δεν μάσησε τα λόγια της. Στο ερώτημα αν θα παραιτηθεί πρόωρα από το πόστο της για να συμμετάσχει στις προεδρικές εκλογές της Γαλλίας το 2027 απάντησε ότι «δεν θα ήταν καθόλου καλή ιδέα». Δεν ήταν αυστηρά απορριπτική, αλλά εξέφρασε έναν βαθύτερο σκεπτικισμό. Εξήγησε ότι τίθεται για την ίδια ζήτημα ζωτικότητας, ενέργειας και δύναμης.
Τόνισε ότι η διεκδίκηση του κορυφαίου αξιώματος της χώρας προϋποθέτει ένα είδος δέσμευσης που απαιτεί επίσης μια αναπόφευκτη αίσθηση θυσίας. «Και είμαι 70 ετών», πρόσθεσε. Οι εικασίες του γαλλικού πολιτικού παρασκηνίου που τρέφεται με διαδόσεις σαν να καταλάγιασαν μετά τη δήλωσή της. Προσωρινά. Λιγότερο από έναν μήνα αργότερα, πάλι με τα ίδια αυτοκόλλητα επιθέματα στο πρόσωπο, ανακοίνωσε την πρόωρη παραίτησή της από την ολοκλήρωση της οκταετούς θητεία της στην ΕΚΤ, η οποία λήγει τον προσεχή Οκτώβριο. Τη στιγμή ακριβώς που η Ευρώπη εισέρχεται σε μια περίοδο αυξανόμενης οικονομικής αστάθειας και διχαστικών εκλογικών αναμετρήσεων, η αποχώρησή της από τη Φρανκφούρτη κλείνει για την ίδια ένα μεγάλο κεφάλαιο. Αφήνει όμως μετέωρο το γύρισμα της σελίδας για το επόμενο. Αναγκαστικά οι φήμες ξαναφούντωσαν στο Παρίσι.
Μέχρι τον Φεβρουάριο
Η αλήθεια είναι ότι θα αποχωρήσει από την ΕΚΤ στις 7 Φεβρουαρίου 2027, δίνοντας στους νυν ηγέτες της Ε.Ε χρόνο να επιλέξουν τον διάδοχό της πολύ πριν από τις γαλλικές προεδρικές εκλογές. Αρκετοί πάντως υποψιάζονται ότι αφού η ίδια θεωρητικά δεν σφάλισε βροντερά την πόρτα της δικής της υποψηφιότητας, το ίδιο χρονικό διάστημα αφήνει περιθώρια προκειμένου να της στρωθεί το χαλί για τη διεκδίκηση της προεδρίας.
Ενας λόγος παραπάνω για να θεριέψουν οι ψίθυροι που τη θέλουν ως την υπολογίσιμη αντίπαλο στην ακροδεξιά υποψήφια Μαρίν Λεπέν, η οποία θεωρείται το φαβορί της προεδρικής εκλογικής αναμέτρησης την προσεχή άνοιξη. Για τους σκεπτόμενος συμπατριώτες της, ωστόσο, είναι πιθανότερο η Λαγκάρντ να γίνει πρόεδρος του Παγκόσμιου Οικονομικού φόρουμ του Νταβός παρά πρόεδρος της Γαλλίας. Ετσι κι αλλιώς ποτέ στη ζωή της δεν ανακατεύτηκε με εκλογές και κάλπες. Υπήρξε μια χειραφετημένη, σχεδόν φεμινιστική, φιγούρα από ένα συντηρητικό μεσοαστικό υπόβαθρο, που πήρε πολλά ρίσκα, κάποια υπολογισμένα και άλλα αυθόρμητα, για να καταλήξει στις πιο περιζήτητες θέσεις στη διεθνή οικονομική και πολιτική ζωή.
Χρειάστηκε βέβαια την αυξανόμενη φήμη της στο εξωτερικό για να κερδίσει τελικά τον σεβασμό των συμπατριωτών της. Παραήταν φινετσάτη Παριζιάνα αστή για να αποπνέει μια αποδεκτή λαϊκότητα. Αρκετά φιλελεύθερη για τη Γαλλία του κρατισμού. Πολύ πειθαρχημένη για να συμμετάσχει στα άτακτα έδρανα της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης. Υπέρμετρα τεχνοκράτισσα για τα οραματικά μεγαλοϊδεατικά σταθμά του προεδρικού μεγάρου στο Ελιζέ.
Χορτοφάγος, φανατικά απέχουσα από το αλκοόλ,φτιάχνει μαρμελάδα για την οικογένειά της, κάνει μεγάλες διαδρομές με το ποδήλατο, ασκείται με κολύμβηση, καταδύσεις και γιόγκα, δεν ανταποκρίνεται όσο να ’ναι στο προφίλ του μέσου Γάλλου πολιτικού. Διακρίθηκε ως η μοναδική γυναίκα με χάρη και πειθώ σε ένα αποκλειστικά ανδρικό περιβάλλον ισχύος, τη «λέσχη της τεστοστερόνης» όπως την αποκαλεί. Οπως κι αν έχει, η διαδρομή της, υπό την προτεραιότητά της για υπεράσπιση της Ευρώπης και των αξιών της, την καθιστά ιδανική υποψήφια του κατακερματισμένου κεντρώου χώρου για τη γαλλική προεδρία.
Ο Γάλλος Πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν με την Κριστίν Λαγκάρντ κατά τη διάρκεια της Ετήσιας Συνάντησης του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός τον Ιανουάριο του 2026
Γεννημένη ως Κριστίν Λαλουέτ στο Παρίσι, όπως και τα τρία μικρότερα αδέλφια της, από γονείς καθηγητές πανεπιστημίου στις κλασικές σπουδές, έχασε τον πατέρα της στα 17 της χρόνια, γεγονός που την οδήγησε να περάσει ένα καθοριστικό έτος ως υπότροφος ανταλλαγής μαθητών από τη Γαλλία στις ΗΠΑ. Φοίτησε στο Holton-Arms School στο Μέριλαντ, όπου έμαθε άπταιστα αγγλικά. Αθλήτρια με διακρίσεις στη συγχρονισμένη κολύμβηση, αποφοίτησε από τη Νομική στο Université Paris Ouest Nanterre La Défense και ειδικεύτηκε στο Εργατικό Δίκαιο.
Με τα αδιαφιλονίκητα γνωστικά προσόντα της έγινε παγκόσμια πρόεδρος, η πρώτη γυναίκα στην πεντηκονταετή ιστορία της πολυεθνικής δικηγορικής εταιρείας Baker & McKenzie με έδρα το Σικάγο των ΗΠΑ. Είχε κιόλας παντρευτεί το 1982 τον Γάλλο χρηματοοικονομικό αναλυτή Βιλφρίντ Λαγκάρντ και απέκτησαν δύο γιους, τον Τομά και τον Πιερ-Ανρί, πριν χωρίσουν το 1992. Αργότερα παντρεύτηκε τον Βρετανό επιχειρηματία Εκραν Γκίλμορ, με τον οποίο επίσης χώρισε. Από το 2006 μέχρι σήμερα διατηρεί σχέση με τον επιχειρηματία Ξαβιέ Τζιοκαντί, με τον οποίο γνωρίζονταν ήδη από τα φοιτητικά τους χρόνια.
Οταν τον Ιούνιο του 2005 κατέβηκε από το αεροπλάνο στο Παρίσι ερχόμενη από το Σικάγο για να ενταχθεί στο υπουργείο Εξωτερικού Εμπορίου, στην κυβέρνηση του Ντομινίκ ντε Βιλπέν υπό τον πρόεδρο Ζακ Σιράκ, άφησε μεμιάς τους συμπατριώτες της άναυδους, αν όχι τρομοκρατημένους. Στο πρώτο της δημόσιο σχόλιο επέκρινε την ακαμψία της αγοράς εργασίας στη χώρα. Οι Γάλλοι της χάρισαν αυτομάτως το σκωπτικό παρατσούκλι «Madame Lagaffe» για τη ροπή της στην γκάφα. Ευέλικτη, υπό τις σφοδρές εγχώριες αντιδράσεις στα λεγόμενά της αναδιατύπωσε προσεκτικά τις σκέψεις της. Είχε πάρει ένα πρώιμο μάθημα για το πόσο μπορούσαν να συναρθρωθούν οι οικονομικά φιλελεύθερες ιδέες της στη δημόσια γαλλική πολιτική συζήτηση.
Διορισμένη στη συνέχεια το 2007 ως η μακροβιότερη υπουργός Οικονομικών από τον Νικολά Σαρκοζί, δεν δίστασε, ως η πρώτη γυναίκα ανάμεσα στα κράτη των G8 με τα συγκεκριμένα καθήκοντα, να υπερασπιστεί όσα θεωρεί ότι είναι προς το γαλλικό συμφέρον. Ανάμεσά τους η ρύθμιση της δράσης των hedge funds και η πρότασή της για εφαρμογή ενός διεθνούς φόρου στις χρηματοοικονομικές συναλλαγές. Δεν ήταν αριστερών ή δεξιών πεποιθήσεων. Δεν ήταν καν οικονομολόγος με την αυστηρή ακαδημαϊκή έννοια.
Τον Ιούλιο του 2011 ανέλαβε επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου διαδεχόμενη τον σκανδαλωδώς σεξουαλικά «αμαρτωλό» και κατηγορούμενο ως βιαστή Ντομινίκ Στρος-Καν. Ετσι έγινε η «μαντάμ ΔΝΤ», η πρώτη γυναίκα που αναλάμβανε καθήκοντα γενικής διευθύντριας του Ταμείου στην Ουάσινγκτον. Δεν ξεχάστηκαν όμως οι εγχώριες επικρίσεις για το παράνομο «δωράκι» των 400 εκατ. ευρώ, το οποίο υπέγραψε ως υπουργός Οικονομικών το 2008 προς τον μεγαλοεπιχειρηματία και πρόεδρο της ποδοσφαιρικής ομάδας της Ολυμπίκ Μαρσέιγ, Μπερνάρ Ταπί.
Τον Μάιο του 2013 μιλούσε στο πόντιουμ οικονομικού συνεδρίου στη Φρανκφούρτη όταν η Γαλλική Αστυνομία έκανε έφοδο στο διαμέρισμά της στο Παρίσι καθώς προσπαθούσε να βρει ενοχοποιητικά στοιχεία για τη σκοτεινή αυτή υπόθεση. Τρία χρόνια αργότερα παραπέμφθηκε στο Δικαστήριο της Δημοκρατίας, το ειδικό δικαστήριο για υπουργικά αδικήματα, όπου κρίθηκε ένοχη για αμέλεια, αλλά δεν της επιβλήθηκε καμία ποινή. Την ίδια χρονιά, το 2016, ανανεώθηκε η θητεία της στο ΔΝΤ. Το ότι προήδρευε του Εκτελεστικού Συμβουλίου του Ταμείου που αποτελείται από 25 διευθυντές, όλοι άνδρες από διάφορες χώρες, απηχούσε τεράστιο διεθνές κύρος και ασκούσε μεγάλη επιρροή στην παγκόσμια οικονομία.
Οι Γαλλίδες πάλι, τη θαύμαζαν για το ήρεμο, γεμάτο αυτοπεποίθηση και καλοπροαίρετο χιούμορ ύφος της. Λάτρευαν την έλεγκαντ αύρα και τις κομψές επώνυμες ενδυματολογικές επιλογές της. Τα μεταξωτά φουλάρια Hermès, τα διαχρονικού στυλ μινιμαλιστικά κοσμήματα, τα μονόχρωμα κοστούμια Chanel, τα βραδινά φορέματα Elie Saab. Υπό αυτό το tres chic εμφανισιακά πακέτο, οι εκκλήσεις της για «αποτελεσματική συμμόρφωση στα πρότυπα της δημοσιονομικής πειθαρχίας» ακούγονταν ως πρόσκληση σε μπουντουάρ.
Η διάρκεια της θητείας της στο ΔΝΤ συνέπεσε με τα σκοτεινά φεγγάρια της ζοφερής ελληνικής κρίσης χρέους.Σε συνέντευξή της τον Μάιο του 2012 υπερτόνισε πως οι Ελληνες «πέρασαν ωραία, αλλά τώρα ήρθε η ώρα της αποπληρωμής». Ξεσηκώθηκε στα ντόπια χώματα σάλος περί προσβολής των οικονομικά αποκαμωμένων Ελλήνων. Κρινόταν μάλλον δίκαια ότι δεν μπορούσε να κάνει κηρύγματα σε άλλους για την πληρωμή των φόρων τους ενώ η ίδια απολάμβανε από το ΔΝΤ 500.000 δολάρια ετησίως αφορολόγητα. Την επόμενη μέρα μετά την κατακραυγή, έκανε τη… θεαματική πιρουέτα. Εξέφρασε στους λογαριασμούς της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τη συμπόνια της προς τον ελληνικό λαό και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει.
Σε κάθε περίπτωση, πάντως, η ίδια έχει συνδεθεί εγχωρίως με τη λίστα που φέρει το όνομά της. Πρόκειται για τον κατάλογο με τα ονόματα 2.059 Ελλήνων πολιτών που διατηρούσαν τραπεζικούς λογαριασμούς στο υποκατάστημα της τράπεζας HSBC στη Γενεύη της Ελβετίας. Στα τέλη του 2010, ως τότε υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας, έστειλε τα δεδομένα των Ελλήνων καταθετών σε ψηφιακή μορφή με CD στις ελληνικές Αρχές για τον εντοπισμό πιθανής φοροδιαφυγής και αδήλωτων κεφαλαίων που βρίσκονταν στο εξωτερικό. Οι καταθέσεις που συνδέονταν με τα ελληνικά ΑΦΜ στη λίστα εκτιμώνταν περίπου στο 1,5 δισ. ευρώ.
Το μπάχαλο που ακολούθησε την αποκάλυψη έφερε στο φως τους ντόπιους μηχανισμούς της οικονομικής αδιαφάνειας και την κοινωνική διάσταση της διαφθοράς, με αποτέλεσμα ο τότε υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, που παρέλαβε τη λίστα, να κριθεί αργότερα ένοχος για πλημμέλημα και να καταδικαστεί στο Ειδικό Δικαστήριο σε ποινή φυλάκισης με αναστολή για νόθευση εγγράφου με την αφαίρεση ονομάτων συγγενικών του προσώπων.
Τον Νοέμβριο του 2019 η Κριστίν Λαγκάρντ επιλέχθηκε για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας διαδεχόμενη τον προκάτοχό της στο πόστο, Μάριο Ντράγκι. Η θητεία της κάθε άλλο παρά εύκολη ήταν. Σημαδεύτηκε από την πανδημία, τον πόλεμο στην Ουκρανία, την ενεργειακή κρίση και την απότομη άνοδο του πληθωρισμού. Η ΕΚΤ υπό την ηγεσία της παρενέβη για να σταθεροποιήσει τις αγορές και στη συνέχεια αύξησε γρήγορα τα επιτόκια, επιχειρώντας να περιορίσει τις πληθωριστικές πιέσεις. Ενεργοποίησε ακόμη έκτακτα προγράμματα αγοράς ομολόγων, συνολικού ύψους έως 1,85 τρισ. ευρώ, προκειμένου να περιορίσει τις πιέσεις στις αγορές και να διασφαλίσει την πρόσβαση των κρατών και των επιχειρήσεων σε χρηματοδότηση.
Παρά τις γκρίνιες, τα πήγε ομολογουμένως καλά στην εφαρμογή της νομισματικής πολιτικής στη ζώνη του ευρώ. Υπό τους ευρωπαϊκούς προβολείς δεν αναλώθηκε σε περιττή θεατρικότητα, αλλά απέκτησε καλύτερο φωτισμό στις ενέργειές της. Με αφοπλιστική γοητεία και αποδεδειγμένη συμπεριληπτικότητα γεφύρωσε τα χάσματα μεταξύ άκαμπτων πολιτικών ομάδων και μετέβαλε τις συνήθεις δημόσιες σχέσεις σε έμπρακτο λαϊκό ρεαλισμό. Κάποτε περιέγραψε το στυλ ηγεσίας της όχι… ως γεράκι ή περιστέρι, αλλά ως κουκουβάγια. Το πτηνό-σύμβολο της σοφίας, της διορατικότητας και της εσωτερική γνώσης. Χώρια που διαθέτει την ικανότητα να βλέπει ολοκάθαρα στο σκοτάδι.
Το ερώτημα είναι αν ο γαλλικός λαός θα ήθελε μια «κουκουβάγια» στο Ελιζέ. Το κυρίαρχο, όμως, είναι αν θέλει να το προσπαθήσει η ίδια. Από τη μία επικαλείται την κόπωση και την ηλικία της, από την άλλη τονίζει πως δεν μπορούσε πλέον να παραμείνει ουδέτερη, ως πρόεδρος της ΕΚΤ, απέναντι στη γαλλική πολιτική. Προσθέτει δε ότι επιθυμεί μεγαλύτερη ελευθερία για να εκφράζει τις απόψεις της. Ο,τι κι αν σημαίνουν όμως οι δηλώσεις της προοπτικά, η Λαγκάρντ διαθέτει ένα αδιαμφισβήτητο ατού: έμαθε από έφηβη αθλήτρια της συγχρονισμένης κολύμβησης να κρατάει την αναπνοή της στις πισίνες. Και έως ότου αποφασίσει για το μέλλον της, κόβει την ανάσα των επίδοξων διεκδικητών της γαλλικής προεδρίας.
